03.31.08

Ένα ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ: Όπως ο Κερέμ

Δημοσιεύθηκε στο ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ tagged , στο 6:25 μμ από jmaay

Είναι βαρύς ο αγέρας σαν μολύβι
Φωνάζω, φωνάζω, φωνάζω
Ελάτε γρήγορα σας φωνάζω
Να λειώσουμε το μολύβι

Κάποιος μου λέει
Φωτιά θα πάρεις απ’ την ίδια σου φωνή
Θα γίνεις στάχτη
Στάχτη σαν τον Κερέμ
Που κάηκε απ’ τον έρωτά του

Και εγώ του λέω
Ας καώ, ας γίνω στάχτη σαν τον Κερέμ
Αν δεν καώ εγώ
Αν δεν καείς εσύ
Αν δεν καούμε εμείς
Πώς θα γενούν τα σκοτάδια λάμψη

03.30.08

Το μεγάλο παζάρι για τα κοιτάσματα του Ιράκ

Δημοσιεύθηκε στο ΝΕΑ tagged , , , στο 3:11 μμ από jmaay

Σε αγώνα δρόμου έχουν επιδοθεί οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες για να βάλουν στο χέρι τα ανεκμετάλλευτα πετρελαϊκά κοιτάσματα του κατεχόμενου Ιράκ. Σε κάποιες πλευρές αυτής της υπόθεσης αναφέρεται ένα πρόσφατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» (19 Μαρτίου 2008).Οι συντάκτες του ρεπορτάζ περιγράφουν τις μεθοδεύσεις τόσο των εταιρειών, όσο και της κυβέρνησης της Βαγδάτης, για να ξεπεραστούν τα «εμπόδια» που δεν επιτρέπουν (πέντε χρόνια μετά την εισβολή) την αξιοποίηση των πλούσιων ιρακινών κοιτασμάτων. Μεταξύ των «εμποδίων» είναι και το άρθρο του Συντάγματος της χώρας που δεν επιτρέπει την πώληση και την αξιοποίηση των ανεκμετάλλευτων κοιτασμάτων από ξένες πετρελαϊκές εταιρείες.

Αν ληφθεί υπόψη ότι σήμερα γίνεται εκμετάλλευση μόνο του 3% των συνολικών κοιτασμάτων, τότε είναι προφανές ότι οι εταιρείες ενδιαφέρονται για την τύχη του 97% του ιρακινού πετρελαίου. Οι ποσότητες αυτές (εκμεταλλεύσιμες ή μη) φέρνουν το Ιράκ στην πρώτη θέση από την άποψη των πετρελαϊκών αποθεμάτων, πάνω ακόμη και από τη Σαουδική Αραβία και το σύνολο των χωρών της Μέσης Ανατολής.

Φυσικά, τα πάντα όσον αφορά τις μυστικές διαπραγματεύσεις τελούν υπό την εποπτεία των ΗΠΑ, δηλαδή των αρχών κατοχής.

Εταιρείες που αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για τη διείσδυσή τους στην ιρακινή πετρελαϊκή βιομηχανία είναι φυσικά οι αμερικάνικες Exxon Mobil και Chevron και ακόμη η ολλανδοβρετανική Royal Dutch Shell, η βρετανική BP και η γαλλική Total.

Για να «σπάσουν» το συνταγματικό κώλυμα, οι εταιρείες αξιοποιούν τη διοικητική διαίρεση που επιβλήθηκε στο Ιράκ με την τριχοτόμησή του. Ετσι ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις όχι μόνο με τη δοτή ιρακινή κυβέρνηση στη Βαγδάτη, αλλά και με την κυβέρνηση των Κούρδων στο Βόρειο Ιράκ όπου είναι εντοπισμένα τεράστια ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα (πάνω από το 60% των συνολικών). Η κυβέρνηση των Κούρδων, με πρωτεύουσα το Ιμπρίλ, δηλώνει ότι διαθέτει την ισχυρή αυτονομία για να διαπραγματευτεί απευθείας με τις εταιρείες.

Ομως, το πιο σοβαρό εμπόδιο για την εισβολή των εταιρειών στα ιρακινά πετρέλαια είναι η «πολιτική αστάθεια», δηλαδή η ιρακινή αντίσταση κατά των δυνάμεων κατοχής. Γι’ αυτόν, εξάλλου, το λόγο καμιά από τις προαναφερόμενες εταιρείες δεν έχει γραφεία, ή εγκαταστάσεις στο Ιράκ. Ολες, σχεδόν, έχουν έδρα στο Αμάν της Ιορδανίας και από εκεί, μέσω τηλεδιασκέψεων, συζητούν με τους Ιρακινούς αξιωματούχους.

Το ισχυρό «χαρτί» των εταιρειών είναι η σημερινή μικρή παραγωγή και εξαγωγή του Ιράκ, αφού υπολογίζεται ότι δεν ξεπερνάει τα 2,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Υπόσχονται, λοιπόν, επενδύσεις που θα πολλαπλασιάσουν τις εξαγόμενες ποσότητες με αντάλλαγμα να τους δοθεί με πολυετείς συμφωνίες η εκμετάλλευση των 53 εντοπισμένων κοιτασμάτων στο Βορρά και το Νότο της χώρας. (Ριζοσπάστης 30/3/2008)

Οταν το βιβλίο πάει σχολείο

Δημοσιεύθηκε στο ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ tagged , στο 11:59 πμ από jmaay

Οταν το βιβλίο πάει σχολείο, δυστυχώς, παίρνει κακό βαθμό. Γι’ αυτό, ίσως, τα περισσότερα βιβλία τιμωρούνται να μείνουν κλειδωμένα ή να σταθούν σιωπηλά και στην απομόνωση. Κυρίως δε, τα λογοτεχνικά. Σε ελάχιστες περιπτώσεις τα βιβλία κατορθώνουν να περάσουν τις τάξεις, και μόνο χάρη στην ενισχυτική διδασκαλία ενός ιδιαίτερα προικισμένου και ρομαντικού στελέχους…Αλλά ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Οι επίσημες σχολικές βιβλιοθήκες στην Ελλάδα έχουν διαψεύσει κάθε εξαγγελία, ελπίδα και αισιοδοξία. Αναγγέλθηκαν με τυμπανοκρουσίες, ιδρύθηκαν δοκιμαστικά, περιορίστηκαν ασφυκτικά ως προς τον αριθμό, χρηματοδοτήθηκαν άνισα, εφοδιάστηκαν με υλικό, έκαναν τις δέουσες ανθρωποθυσίες αλλά τίποτα δεν ευοδώθηκε. Σήμερα, 23 χρόνια μετά την ίδρυσή τους και παρά τις άφθονες κατά καιρούς προεκλογικές υποσχέσεις υποστήριξης και πολλαπλασιασμού τους, παραμένουν σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη που ήταν! Περισσότερες από τις μισές δε λειτουργούν και οι υπόλοιπες υπολειτουργούν.

Ο θεσμός έπασχε ήδη από τη γέννησή του, δεδομένου ότι πραγματική κρατική βούληση για δημιουργία βιβλιοθηκών ως κυττάρων πολιτισμού και έρευνας στα σχολεία, ποτέ δεν υπήρξε. Η εξουσία σπάνια ανέχεται και ποτέ δεν ενισχύει θεσμούς που ανοίγουν στους ανθρώπους ορίζοντες και δρόμους στη σκέψη, στην κριτική, στην αμφισβήτηση και στην επανάσταση. Και η βιβλιοθήκη είναι ένας τέτοιος ακριβώς θεσμός.

Νόμοι και αντινομίες

Με τον νόμο 1566/1985 «Δομή και λειτουργία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις», και ειδικότερα στο άρθρο 43, εξαγγέλλεται η ίδρυση σχολικών βιβλιοθηκών σε κάθε σχολείο, «για χρήση των μαθητών, του διδακτικού προσωπικού και των κατοίκων της έδρας και της περιοχής του σχολείου». Ιδρύονται όμως μόνο 499 σχολικές βιβλιοθήκες σε σύνολο 17.000 περίπου σχολείων!

Η δικαιολογία ήταν η συνήθης: Επρόκειτο για δοκιμαστική εφαρμογή. Αν είναι δυνατόν να χρειάζεται να δοκιμαστεί ένας θεσμός τόσο παλιός όσο και οι παλαιότεροι πολιτισμοί της Μεσογείου ή τέλος πάντων τρέχων σε πάρα πολλούς σύγχρονους πολιτισμούς!

Ο νόμος πάντως ήταν εξαιρετικά καλοπροαίρετος. Προέβλεπε τη λειτουργία της σχολικής βιβλιοθήκης όχι μόνο για τους μαθητές και το διδακτικό προσωπικό του σχολείου αλλά και για τους κατοίκους «της έδρας και της περιοχής του σχολείου». Πώς βέβαια θα λειτουργούσε για τους εκτός της σχολικής μονάδας, δεν το καθόριζε. Το ίδιο ασαφής ήταν ο νόμος και για το προσωπικό. Αντί να ορίσει υποχρεωτικά θέσεις βιβλιοθηκονόμων, αρκέστηκε σε μια διατύπωση «μπορεί να συνιστώνται θέσεις βιβλιοθηκονόμων». Ετσι καταδικάστηκαν οι πιλοτικές βιβλιοθήκες του ‘85 να λειτουργούν με τις διαδικασίες του ‘40 ή του ‘50! Με εκπαιδευτικούς που αποσπώνται ή διορίζονται στη βιβλιοθήκη λίγο πριν από τη σύνταξη, με άλλους που συμπληρώνουν εκεί το ελλιπές ωράριό τους, ενώ και των βιβλιοθηκών το ωράριο είναι συνήθως το ίδιο ελλιπές, εκτός του ότι ανοίγουν όχι στην αρχή της σχολικής χρονιάς αλλά όταν επιτέλους έρθει στη θέση του ο κάθε φορά υπεύθυνος εκπαιδευτικός (λίγο πριν από τα Χριστούγεννα)…

Το ΚΚΕ, κατά τη συζήτηση στη Βουλή για το άρθρο 43 είχε επισημάνει την υποκρισία και την εσκεμμένη αναποτελεσματικότητα αυτών των ελλείψεων.

Απαράβατος όρος της σχέσης του παιδιού με τη βιβλιοθήκη είναι η δημιουργία μιας βεβαιότητας ελευθερίας στην ανάγνωση, η εξασφάλιση του απόρρητου των αναγνωστικών επιλογών, το χωρίς λογοκρισίες ξεφύλλισμα των τόμων, η πρόταση επιδέξιων ακόμα και ανορθόδοξων διαδρομών στον λαβύρινθο των συλλογών. Αλλά τίποτα από αυτά δεν υπάρχει όταν υπεύθυνος της βιβλιοθήκης είναι ο εκπαιδευτικός. Ασυναίσθητα, οι μαθητές θα διστάσουν είτε να ζητήσουν βιβλίο που υποθέτουν ότι ο δάσκαλος δε θα ενέκρινε είτε θα πάρουν με μισή καρδιά αυτό που τους προτείνει. Πιθανόν και να τον οικτίρουν για την ανεπαρκή του πλοήγηση στο πέλαγος των διασυνδέσεων και την ατυχή εμπλοκή του σε δίκτυα…

Σε μια εποχή όπως η σημερινή, με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας στον τομέα της πληροφορίας και στο πεδίο της χειραγώγησης της σκέψης, με την καταιγιστική παραγωγή κάθε είδους προϊόντων και προτάσεων επικοινωνίας, είναι τουλάχιστον αφελές να ανατίθεται η λειτουργία της βιβλιοθήκης σε πρόχειρα επιμορφωμένους με σεμινάρια 70 ωρών εκπαιδευτικούς! Οι υπηρεσίες της βιβλιο-θήκης απαιτούν επιστήμονες με αυξημένα προσόντα και εξειδικευμένη γνώση, τους οποίους, το ίδιο κράτος που τους απαξιώνει, τους εκπαιδεύει με φοίτηση 4 χρόνων και πολύμηνη άσκηση και έρευνα! Παρά τη λειτουργία τριών ανωτάτων εκπαιδευτικών τμημάτων (ΤΕΙ Αθήνας και Θεσσαλονίκης και Ιόνιο Πανεπιστήμιο) για βιβλιοθηκονόμους και επιστήμονες της πληροφόρησης, πρόσφατα προσκλήθηκαν και πάλι εκπαιδευτικοί για να συμμετάσχουν σε επιμορφωτικά σεμινάρια ώστε να διαχειριστούν σχολικές βιβλιοθήκες (Ιούνιος-Οκτώβριος 2007).

Τόμοι και τομές

18 χρόνια μετά τον νόμο του ‘85, ο Π. Ευθυμίου, (ο οποίος, ενώ είχε υποσχεθεί την ίδρυση 1.000 βιβλιοθηκών, μετά τις εκλογές τις περιόρισε σε 638 και τελικά ανήγγειλε τη χρηματοδότηση των 499), με την υπ’ αρ. 128800/Γ7, ΦΕΚ 1784/2.12.2003 απόφαση, ορίζει το «Θεσμικό και Οργανωτικό Πλαίσιο Λειτουργίας Σχολικών Βιβλιοθηκών» που δε λύνει κανένα από τα λειτουργικά προβλήματα.

Επιπλέον, διατηρεί αυτούσιο και τον θεσμό της Επιτροπής Καταλόγου, ένα είδος κονκλάβιου σοφών που συντάσσουν τον χρυσό κατάλογο των τόμων που επιτρέπεται να εισαχθούν στις βιβλιοθήκες.

Βέβαια, η ύπαρξη ενός καταλόγου δεν είναι στοιχείο κατ’ αρχήν κατακριτέο εφ’ όσον αποτελείται από ειδικούς και ανιδιοτελείς. Ομως, θα πρέπει να υπάρχει και η δυνατότητα των μελών κάθε βιβλιοθήκης να προσθέτουν νέους και πιο κοντινούς στα ενδιαφέροντα των μαθητών τίτλους και – κυρίως στην επαρχία – να την εμπλουτίζουν περαιτέρω με βιβλία ειδικού ενδιαφέροντος(φυσικά με τους όρους που αναφέρονται στην υπουργική απόφαση σύμφωνα με τους οποίους αποκλείονται βιβλία μισαλλόδοξα, ρατσιστικά, σεξιστικά κλπ.). Για παράδειγμα, τόμοι με περιεχόμενο τοπικού ενδιαφέροντος είναι απαραίτητοι στην οικεία περιοχή, έργα ντόπιων συγγραφέων είναι και παιδαγωγικά και ηθικά ευπρόσδεκτα, ενώ τώρα αποκλείονται γιατί δεν περιελήφθησαν στον χρυσό οδηγό – δικαιολογημένα ίσως καθώς είναι συχνά άγνωστα ευρύτερα.

Αξιοπρόσεχτη είναι και η τεχνοκρατική αντίληψη της εξουσίας για τον ρόλο της σχολικής βιβλιοθήκης. Τη θέλει «μέσο και εργαλείο εξοικείωσης των μαθητών με τις διαδικασίες ενεργού αναζήτησης της γνώσης και της πληροφορίας».

Αλλά φύση και αποστολή της βιβλιοθήκης και μάλιστα αυτής για νέους, είναι να πλουτίζει την εκπαιδευτική διαδικασία με ελεύθερη μαθητεία σε άλλους τομείς της ανθρώπινης δημιουργικότητας, όπως η τέχνη, η φιλοσοφία, ώστε να αναπτύσσεται ο συναισθηματικός κόσμος, να αποκαλύπτεται η πολυπλοκότητα των απόψεων και των διεξόδων στη ζωή, να καλλιεργείται πολύπλευρα ο νέος άνθρωπος. Η σχολική βιβλιοθήκη δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί τη σχολική μονάδα που τη φιλοξενεί, αλλά συγκροτεί ένα παράπλευρο και ελεύθερο, συχνά και ανατρεπτικό, σχολείο.

Ωστόσο η αποφασιστική τομή, αυτή που δίνει την ουσιαστική ώθηση στον πολιτισμό μέσω των βιβλιοθηκών, είναι βέβαια η χρηματοδότηση. Μόνο που εδώ τέμνονται τα κονδύλια: Από την αρχική κατανομή των κονδυλίων για τις Σχολικές Βιβλιοθήκες, μόνο στην Ανατολική και Δυτική Μακεδονία και στη Στερεά Ελλάδα δόθηκε το σύνολο των χρημάτων. Στην Ηπειρο, στη Δυτική Ελλάδα και στο Αιγαίο (Βόρειο και Νότιο) δόθηκε μόλις το 1/3, στην Κεντρική Μακεδονία λιγότερα από το 1/4, στην Κρήτη και στην Αττική περίπου το 1/2 και στη Θεσσαλία 0! Ελλειμμα: 35.738.478 ευρώ!

Αποτέλεσμα: Οι συλλογές δεν ανανεώνονται, τα υλικά δεν αντικαθίστανται, δράσεις και εκδηλώσεις δεν πραγματοποιούνται, βιβλιοθηκονόμοι δε διορίζονται, αναγνώστες δε δημιουργούνται.

Επίλογος

Σήμερα, 23 χρόνια αργότερα, και παρά τις πομπώδεις διακηρύξεις του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Σημίτη «Κάθε σχολείο θα έχει τη βιβλιοθήκη του», του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή «Δημιουργία, επιτέλους, βιβλιοθηκών σε κάθε σχολείο της χώρας» ούτε τα σχολεία πολλαπλασιάστηκαν ούτε οι σχολικές βιβλιοθήκες…

Ζωή Βαλάση (Ριζόχαρτο 30/3/2008)

03.29.08

ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΜΜΟΒΟΛΙΣΤΕΣ ΣΕ ΝΑΥΠΗΓΕΙΟ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ: Δουλέμποροι τους καταδίκασαν σε άθλιες συνθήκες

Δημοσιεύθηκε στο ΝΕΑ tagged , , στο 6:57 μμ από jmaay

Με απεργία πείνας από τις 14 Μάρτη διεκδικούν δεδουλευμένα από τη γερμανική εργολαβική εταιρεία που τους προσέλαβε
Θύματα των σύγχρονων κεφαλοκυνηγών, τους οποίους νομιμοποίησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ – δίνοντάς τους τον τίτλο «γραφεία ενοικίασης εργαζομένων» – και ενισχύει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, έπεσαν τρεις ακόμα αμμοβολιστές, οι οποίοι γνώρισαν την πιο άγρια εκμετάλλευση στο ναυπηγείο της γαλλικής πόλης Σεν Ναζέρ. Πρόκειται για τους Λεωνίδα Θεοχάρη, Νίκο Ασλαμαζίδη και Μπορίς Αθανασιάδη, οι οποίοι εδώ και 15 μέρες έχουν ξεκινήσει στη Γαλλία απεργία πείνας, διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους, ξεσηκώνοντας ταυτόχρονα κύμα συμπαράστασης από τους εργαζόμενους της γαλλικής πόλης.

Οπως ειπώθηκε από τους ίδιους προς τα Μέσα Ενημέρωσης, προσλήφθηκαν από τη γερμανική εταιρεία ELBE, η οποία τους έταξε μεγάλους μισθούς, ασφάλιση και πολλά ακόμα. Το αποτέλεσμα ήταν να δουλεύουν 10 με 11 ώρες, να πληρώνονται με την ώρα και να παίρνουν ψίχουλα. Οσο για τις συνθήκες διαμονής, τους πέταξαν σε ένα δωμάτιο μιας άθλιας πανσιόν, στοιβαγμένους μαζί με άλλους εργαζόμενους.

«Οι κάτοικοι του Σεντ Ναζέρ υποστηρίζουν τους τρεις Ελληνες απεργούς πείνας», αναγράφεται στο πανό στην πρόσοψη του δημαρχείου της μικρής πόλης, στο πανό που ανάρτησαν οι κάτοικοι. Δίπλα στους απεργούς πείνας, συνδικάτα και φορείς, τους παρέχουν κουβέρτες και νερό, τους παρακολουθούν ιατρικά, ενώ την Πέμπτη διοργάνωσαν και συλλαλητήριο συμπαράστασης. Την αλληλεγγύη τους έχουν εκφράσει και οι Γάλλοι συνάδελφοί τους.

Δαιδαλώδες δίκτυο εκμετάλλευσης

Τα ναυπηγεία της πόλης ήταν από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Τον Ιούνη του 2006 την πλειοψηφία των μετοχών αγόρασε η νορβηγική «Aker Yards». Η περιπέτεια των τριών Ελλήνων είναι ανάλογη με πολλών άλλων συναδέλφων τους από τη Ρουμανία, την Ινδία και την Πολωνία, τα προηγούμενα χρόνια. Οπως καταγγέλλεται, εταιρείες «εξεύρεσης εργατών» (δουλέμποροι), όπως η γερμανική ELBE, μεταφέρουν στο ναυπηγείο εργάτες διαφόρων ειδικοτήτων που εργάζονται για λογαριασμό κάποιας άλλης εταιρείας, στην προκειμένη περίπτωση της γερμανικής «Freeze». Η γνωστή τακτική είναι ότι δεν υπογράφεται καμία συγκεκριμένη σύμβαση εργασίας, δεν καταβάλλονται οι προσυμφωνημένοι μισθοί, δε δίνονται ένσημα, δεν παρέχεται ασφάλιση. Τα ελάχιστα χρήματα που καταβάλλονται δίνονται χωρίς αποδείξεις από έναν υπάλληλο της «Elbe» που εμφανίζεται μία φορά το μήνα.

Η «Elbe» δεν έχει γραφεία στην πόλη και η «Freeze», εφόσον δεν είναι αυτή που τους μίσθωσε, νίπτει τας χείρας της. Στο θέμα αναμείχθηκε και η ελληνική διπλωματική αποστολή, καθώς σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας μετέβη στην πόλη και μετά από συνεννόηση με τους απεργούς πείνας κατέθεσε συμβιβαστική πρόταση στη Διεύθυνση των ναυπηγείων για την καταβολή 5.000 ευρώ στον καθένα (αντί για 8.000 που είναι τα χρεωστούμενα). Η Διεύθυνση, όμως, απέρριψε την πρόταση, δηλώνοντας ότι έχει καταβάλει τα χρήματα στον αρμόδιο εργολάβο και δε γνωρίζει τίποτε. Η ελληνική πρεσβεία ενημέρωσε γραπτώς το γαλλικό υπουργείο Εργασίας, που, επίσης, προσπαθεί να αποποιηθεί των ευθυνών του, υποστηρίζοντας ότι «το θέμα αφορά γερμανικές εταιρείες». Ο σύγχρονος μεσαίωνας στην ΕΕ του δουλεμπορίου.

«Δίνουμε μάχη με τους δουλέμπορους»

Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αμμοβολιστών Καθαριστών Γιάννης Δεληγιάννης, δίνοντας μία εικόνα για την κατάσταση που επικρατεί ειδικά στους αμμοβολιστές που διαμένουν στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, επισήμανε ότι εκεί το σύγχρονο δουλεμπόριο «ανθεί», με ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Εχει «γεμίσει ο τόπος» από γραφεία ενοικίασης εργαζομένων, ή «γραφεία υπηρεσιών», όπως αλλιώς λέγονται, και τροφοδοτούν με αμμοβολιστές τα ναυπηγεία της Ευρώπης και όχι μόνο. «”Σπάνε” – τόνισε – Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και αναγκάζουν τους εργαζόμενους να βιώνουν τον εργασιακό μεσαίωνα».

Ο συνδικαλιστής ανέφερε ότι αυτή τη στιγμή πάνω από 800 εργαζόμενοι του κλάδου βρίσκονται σε ναυπηγεία του εξωτερικού. Ομως, το πρόβλημα εμφανίζεται και εδώ στην Ελλάδα, καθώς το σωματείο δίνει μάχη «με εργολάβους στα ναυπηγεία της χώρας για την εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων και την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων». (Ριζοσπάστης 28/3/2008)

Ψάχνοντας ανάχωμα

Δημοσιεύθηκε στο ΝΕΑ tagged , στο 9:21 πμ από jmaay

Μετά τις εκτιμήσεις του για τον Γκεβάρα που θα «έβαζε σε κίνδυνο την ανθρωπότητα» (συνέντευξη στα «ΝΕΑ»), ο Α. Τσίπρας του ΣΥΝ επανήλθε χτες με εκτιμήσεις για το σοσιαλισμό. «Ο σοσιαλισμός του ανατολικού μπλοκ δεν ήταν σοσιαλισμός», διακήρυξε. Η διαφοροποίηση του ΣΥΝ, συνέχισε, είναι στο ζήτημα «ελευθερία» η οποία «δεν υπήρχε» στο σοσιαλισμό. Δε διευκρίνισε τον όρο, ίσως γιατί δε χρειάζεται, αφού η υπογραφή του ΣΥΝ παραμένει φαρδιά πλατιά κάτω από τη συνθήκη του Μάαστριχτ, που κατοχυρώνει τις τέσσερις ελευθερίες του κεφαλαίου.

Δεν ξέχασε να αναφερθεί και στο ΚΚΕ και στον «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», λέγοντας ότι δε θα επιβεβαιωθούν οι θέσεις του για το ΣΥΝ ότι είναι το «αποκούμπι του συστήματος», λες και αυτά που λέει και κάνει ο ΣΥΝ δε δηλώνουν μόνα τους ποιανού αποκούμπι είναι. Αλλωστε, του τα είπαν εχθές και οι φοιτητές που ξεπετάχτηκαν από το ακροατήριο…

Κατά τ’ άλλα περίσσεψαν οι προτάσεις του για μια ενότητα εντός των τειχών. Ποιοι χωράνε σ’ αυτήν την ενότητα; Ολοι, αρκεί να «φύγει η ΔΑΠ», όπως είπε. Που σημαίνει χωράει και το ΠΑΣΟΚ του άρθρου 16 και οι 400 του ΣΥΝ που στηρίζουν το νόμο – πλαίσιο. Δε χωράνε βέβαια οι φοιτητές που επιμένουν να παλεύουν να μην εφαρμοστεί ο νόμος – πλαίσιο, να βγούνε έξω από τις σχολές οι εταιρείες, που ζητάνε απ’ τους καθηγητές τους να υπηρετούν το δημόσιο πανεπιστήμιο και όχι το ταμείο των παραμάγαζων που έχουν στήσει μέσα στα πανεπιστήμια…

Τι, πράγματι, ψάχνει να βρει ο πρόεδρος του ΣΥΝ στα πανεπιστήμια; Ενα ανάχωμα στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης των φοιτητών, ώστε αυτοί να μην εκφραστούν μέσα από τις φοιτητικές εκλογές ως δύναμη ανατροπής.

Μετά από επίμονες ερωτήσεις φοιτητών, είπε πως στην πολιτική πρόταση του ΣΥΝ «κομβικό σημείο είναι η αναδιανομή του πλούτου για να αλλάξει η κοινωνία». Και φλερτάροντας με το ΠΑΣΟΚ, είπε ότι στο συνέδριό του δεν είπε τίποτα για «αναδιανομή των κερδών». (Ριζοσπάστης 29/3/2008)

«Συναινέσεις» εφαρμογής της «Μπολόνια» Από πανεπιστημιακούς ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ

Δημοσιεύθηκε στο ΝΕΑ tagged , , στο 8:41 πμ από jmaay

Συγχαρητήρια, ευχαριστίες και πάλι συγχαρητήρια. Αυτό ήταν το μήνυμα τόσο της κυβέρνησης, όσο και του ΠΑΣΟΚ προς τους πρόθυμους πανεπιστημιακούς («Παρατηρητήριο έρευνας και διαλόγου για τα ελληνικά πανεπιστήμια») κατά την προχτεσινή έναρξη Διεθνούς Συνεδρίου για το μέλλον του δημόσιου πανεπιστημίου. «Πολύ μεγάλη ελπίδα» χαρακτήρισε το συνέδριο η Αννα Διαμαντοπούλου, εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ. «Προσβλέπουμε με αισιοδοξία σε πρωτοβουλίες όπως η σημερινή και αναμένουμε με ενδιαφέρον τα αποτελέσματα», δήλωσε ο Σπύρος Ταλιαδούρος, υφυπουργός Παιδείας. «Θα περιμένουν οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ να δουν τις νέες ιδέες, τις νέες προτάσεις», είπε χαιρετίζοντας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ…

Είναι γεγονός ότι εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν την πολιτική ΕΕ – κεφαλαίου, μόνο συγχαρητήρια θα μπορούσε να λάβει η συγκεκριμένη ομάδα πρόθυμων πανεπιστημιακών. Γιατί δεν είναι τίποτε άλλο από χέρι βοήθειας προς την κυβέρνηση, που μάλιστα ενεργοποιήθηκε την κατάλληλη στιγμή: Εν μέσω των κινητοποιήσεων ενάντια στην αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης, για να θολώσει τα νερά, να παρουσιαστεί ως δυναμική φωνή υπέρ των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, Θάνος Βερέμης, χαιρετίζοντας το συνέδριο, την Πέμπτη το απόγευμα, είπε για τους «1.000» πρόθυμους πανεπιστημιακούς: «Τους είμαι ευγνώμων»!

Η ομάδα αυτή – μια συνεργασία πανεπιστημιακών που ανήκουν ή πρόσκεινται σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ – επιδιώκει να αυτοπαρουσιαστεί ως «η πιο ψύχραιμη φωνή που λέει ότι η μεταρρύθμιση επείγει», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά η Βάσω Κιντή (ΑΡΣΗ – ΣΥΝ) μιλώντας εισηγητικά στο Συνέδριο. Ενοποιητικό στοιχείο όλων: Η συμφωνία με τη διαδικασία της Μπολόνια, με το νόμο – πλαίσιο, με τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που προχωρούν ή βρίσκονται στα σκαριά και στόχο έχουν τη λειτουργία των πανεπιστημίων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και η κάθετη αντιπαράθεση με τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος. Εξάλλου, κοινό στοιχείο στις περισσότερες τοποθετήσεις στο Συνέδριο είναι ο φόβος απέναντι στο φοιτητικό κίνημα, η αντίληψη ότι το άσυλο έχει μετατραπεί σε άσυλο βίας… Ολα αυτά στο όνομα του «δημόσιου» πανεπιστημίου και της αναβάθμισής του…

Από πλευράς κυβέρνησης, ο Σπ. Ταλιαδούρος επισήμανε ότι η μεταρρύθμιση έχει ακόμα δρόμο να κάνει, προετοιμάζοντας το έδαφος για νέες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις. Η Α. Διαμαντοπούλου σημείωσε ότι υπάρχει μεγάλη σύμπτωση στις θέσεις του ΠΑΣΟΚ και του «Παρατηρητηρίου», ενώ πρότεινε να είναι στοιχείο της αξιολόγησης των πανεπιστημίων ο χρόνος ολοκλήρωσης των σπουδών των φοιτητών. Πρόσθεσε ότι το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει «να ενσωματώσει μια νέα αριστερά που λέει “ναι” στο δημόσιο πανεπιστήμιο αλλά “όχι” στο στατικό πανεπιστήμιο, (…) “ναι” στη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα και στα θέματα της έρευνας, “ναι” σε πανεπιστήμια που δουλεύουν με την ΤΑ, που αξιολογούνται, που είναι αυτοδιοικούμενα και (…) δεν επιτρέπει το φόβο να επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια». Με άλλα λόγια, μια αριστερά στο κοστουμάκι του ευρωμονόδρομου, της υποταγής στη διαδικασία της Μπολόνια και στη στρατηγική της Λισαβόνας…

Οσο για τον ΣΥΝ, απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι πατάει σε δυο – τουλάχιστον – βάρκες. Δηλώνει ότι είναι με το κίνημα του «άρθρου 16» και ταυτόχρονα χαιρετίζει ένα συνέδριο πρωτοβουλίας με ξεκάθαρα αντίθετα αιτήματα, θέσεις και στοχεύσεις. Στο οποίο συνέδριο, βέβαια, όχι μόνο συμμετέχουν αλλά και πρωτοστατούν (ακόμα και με την εισηγητική τοποθέτηση) πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ…

Η στάση των πολιτικών κομμάτων και των δυνάμεών τους στους πανεπιστημιακούς, οι συναινετικές πρωτοβουλίες, τύπου «Παρατηρητηρίου», υπέρ των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, είναι στοιχεία από τα οποία οι φοιτητές μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα. Μπροστά και στις φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές στις 9 του Απρίλη, οι φοιτητές να πάρουν θέση απέναντι στα κόμματα αυτά και τις παρατάξεις τους στα πανεπιστήμια, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΔΙΚΤΥΟ (ή ΑΡΕΝ), που αναζητούν να εξαργυρώσουν τη φοιτητική ψήφο για να αθωώσουν την αντιδραστική πολιτική τους. (Ριζοσπάστης 29/3/2008)

03.27.08

Για την ντετερμινιστική εξέλιξη της κοινωνίας….

Δημοσιεύθηκε στο ΣΧΟΛΙΑ tagged , , , , στο 6:13 μμ από jmaay

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς τις συζητήσεις στην Βουλή. Βλέπεις το επίπεδο των βουλευτών, το επίπεδο της συζήτησης, τα επιχειρήματα, την αντιπαράθεση, την διαστρέβλωση πολλές φορές και την βλακεία.

Το συνηθίζω να βλέπω τις συζητήσεις της βουλής ιδιαίτερα όταν έχουν ενδιαφέροντα θέματα όπως η χθεσινή συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας προς την κυβέρνηση. Εκεί λοιπόν άκουσα και την ομιλία του αξιότιμου κυρίου υπουργού Δικαιοσύνης όπου μέσα σε όλα επικαλέστηκε τους Χέγγελ και Μάρξ για να μας πείσει ότι η κοινωνική εξέλιξη είναι αιτιοκρατική, ντετερμινιστική όπως χαρακτηριστικά είπε, και πως η σημερινή κατάσταση είναι αναπόφευκτη, πως οι θέσεις της Αριστεράς (αναφερόμενος προφανώς στο ΚΚΕ) είναι ξεπερασμένες, πως ζούμε στην παγκοσμιοποίηση και άλλα τέτοια γνωστά.

Πράγματι κύριε υπουργέ, η κοινωνική εξέλιξη είναι ντετερμινιστική αφού καθορίζεται από τους νόμους της οικονομίας, από την ταξική πάλη και τον συσχετισμό δύναμης. Πράγματι κύριε υπουργέ η κοινωνική εξέλιξη είναι ντετερμινιστική και οδηγείτε στον Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό.

Άραγε κύριε υπουργέ θα μπορέσει ο καπιταλισμός να ξεπεράσει την επόμενη οικονομική του κρίση;

Γιατί αφού έχουμε φτάσει στο τέλος συνεχίζετε να ασχολείστε με ξεπερασμένες απόψεις και ιδέες; Τι φοβάστε αφού έχετε τελειώσει με αυτές;

Μάλλον γνωρίζετε καλά τι λέει ο Μαρξ και περιμένετε το αναπόφευκτό: Η εξουσία να περάσει στα χέρια της εργατιάς και να σας πετάξει όλους στο περιθώριο….. Είναι βλέπετε ντετερμινιστικό….. αργά ή γρήγορα θα γίνει!!

03.26.08

Αξιολόγηση Πανεπιστημίων: Αποκαλυπτικά παραδείγματα από άλλες χώρες

Δημοσιεύθηκε στο ΝΕΑ tagged , στο 2:40 μμ από jmaay

«Η “αξιολόγηση” έχει εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες, έχει προχωρήσει εκεί. Υπάρχει εμπειρία από το τι αποτελέσματα έχει επιφέρει. Από την ίδια τη ζωή επιβεβαιώνεται η Πανσπουδαστική ΚΣ που όλα αυτά τα χρόνια προειδοποιούσε, καλούσε και έμπαινε μπροστά στην οργάνωση της πάλης των φοιτητών και σπουδαστών»…

Με ανακοίνωσή της, που διακινεί πλατιά στις σχολές, η Πανσπουδαστική ΚΣ καλεί σε ανυπακοή κι απειθαρχία στην «αξιολόγηση» των βιομηχάνων, ενώ παραθέτει διάφορα αποκαλυπτικά στοιχεία από τις συνέπειες της «αξιολόγησης» σε άλλες χώρες που έχει εφαρμοστεί. Μερικά από αυτά:
  • ΗΠΑ: Οι φοιτητές θεωρούνται πελάτες και αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα κερδοφορίας. Για το λόγο αυτό τοποθετούνται δυσβάσταχτα δίδακτρα. To university of Minnesota έκανε για το 2001 αυξήσεις διδάκτρων κατά 12% ενώ το university of Tennessee αυξήσεις 13%. Τα πανεπιστήμια διατηρούν τυπικά το καθεστώς του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) αλλά στην πραγματικότητα λειτουργούν ως ιδιωτικά. Γι’ αυτό το λόγο και παρατηρείται από τις τράπεζες η υπερπροσφορά δανείων για σπουδές. Η αξιολόγηση παρακολουθεί και αποτιμά αυτή τη διαδικασία, δηλαδή την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων. Για να ικανοποιηθεί ο φοιτητής – πελάτης, υποχωρεί η λεγόμενη δύσκολη και στρυφνή γνώση μπροστά στα δημοφιλή μαθήματα και έτσι μειώνεται η επιστημονική απαιτητικότητα. Πολλά πανεπιστήμια και κολέγια προσφέρουν μαθήματα εμπνευσμένα από αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές (ιστορία της μαγείας, ερπετολογία)…
  • Δανία: Η εταιρεία της τσίκλας V6 πρόσφερε 6 εκατομμύρια κορόνες σε μια σχολή οδοντιατρικής, αν πραγματοποιούσε μια έρευνα που θα αποδείκνυε το καλό που κάνουν οι τσίκλες για τα δόντια. Δυο καθηγητές εργάστηκαν γι’ αυτό αλλά η έρευνά τους έδειχνε το αντίθετο αποτέλεσμα. Το πανεπιστήμιο αξιολογώντας τους δυο καθηγητές, αποφάσισε… να τους απολύσει και να ξαναρχίσει την έρευνα με έναν άλλο καθηγητή και μερικούς φοιτητές, για να έχει το αποτέλεσμα που ήθελε η μεγάλη εταιρεία.
  • Μ. Βρετανία: Ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό είναι ένα άρθρο στην Guardian από τον Steven Rose με τον τίτλο «Η κυβέρνηση πούλησε την επιστήμη στη βιομηχανία και οι συνέπειες είναι συνταρακτικές για όλη τη χώρα». Σ’ αυτό αναφέρεται στη λεγόμενη Ασκηση Ερευνητικής Αξιολόγησης (RAE), που υποτίθεται ότι βαθμολογεί τα τμήματα σύμφωνα με την ποιότητα των δημοσιεύσεών τους και τα χρηματοδοτεί αναλόγως, σε μια κλίμακα 1 ως 5. Λόγω της «αξιολόγησης», περίπου 79 τμήματα θετικών επιστημών και μηχανικών έχουν κλείσει κατά τη διάρκεια των προηγούμενων έξι ετών. Στο Πανεπιστήμιο του Newcastle, το Φυσικό τμήμα έκλεισε γιατί πήρε βαθμό 4 στα 5, ενώ εκπρόσωπος του πανεπιστημίου ανέφερε ότι το πανεπιστήμιο αναδιοργανώνεται για να συγκεντρωθεί στην εφαρμοσμένη Φυσική (νανοτεχνολογία, επιστήμη υλικών) που παράγει κέρδος μέσω της έρευνας σε σύνδεση με τη βιομηχανία. Στο πανεπιστήμιο του Exeter έχει δρομολογηθεί το κλείσιμο των τμημάτων Χημείας, Μουσικών Σπουδών και Ιταλικών. Το πανεπιστήμιο του Keele, στην ίδια λογική, διέκοψε το Φυσικό τμήμα λόγω μη εισροής χρημάτων από την έρευνα. (Ριζοσπάστης 23/3/2008)

03.25.08

Διεργασίες στο πολιτικό σκηνικό

Δημοσιεύθηκε στο ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ tagged , , , , , , στο 2:55 μμ από jmaay

Σοβαρά πολιτικά συμπεράσματα προκύπτουν από τις μετεκλογικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών. Στο διάστημα αυτό παρακολουθούμε σειρά δημοσκοπήσεων, οι οποίες καταγράφουν μεγάλη πτώση στην πρόθεση ψήφου για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, σε σχέση με τα αποτελέσματα στις 16 Σεπτέμβρη του 2007. Η μεν ΝΔ εμφανίζεται να καταγράφει απώλειες ως και 15 μονάδες (από 41% στο 26%), ενώ ισάριθμες απώλειες παρουσιάζει και το ΠΑΣΟΚ το οποίο εμφανίζεται να έχει συρρικνωθεί στο 24% του εκλογικού σώματος. Αθροιστικά, τα κόμματα του δικομματισμού εμφανίζονται να υποχωρούν 30 ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες. Παράλληλα, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν άνοδο της επιρροής του ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο, τροφοδοτούμενο από την πανθομολογούμενη σήμερα κρίση στο ΠΑΣΟΚ, εμφανίζεται με διψήφια ποσοστά.

Από τη μέχρι σήμερα πορεία των πραγμάτων, προκύπτουν επίσης κρίσιμα πολιτικά συμπεράσματα.

Κατά πρώτο, φαίνεται να δικαιώνεται το ΚΚΕ που επί δεκαετίες τώρα είχε σταθερό μέτωπο πολιτικής αντιπαράθεσης με το δικομματισμό. «ΝΔ – ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζουν, άλλαξε εσύ, εγκατάλειψέ τους» ήταν το σύνθημα του ΚΚΕ. Αλλωστε, είναι το μοναδικό κόμμα με σταθερή, από θέση αρχών, αντιπαράθεση με τα κόμματα εκείνα που αποτέλεσαν τις πολιτικές σταθερές, αλλά και τα πολιτικά αμορτισέρ απορρόφησης των κοινωνικών και ταξικών κραδασμών που αναπόφευκτα δημιουργεί το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Αν το δικομματικό σύστημα πριν από λίγα μόλις χρόνια εμφανιζόταν σαν το πανίσχυρο οχυρό του κεφαλαίου, πάνω στο οποίο έσπαγαν όλες οι κοινωνικές αντιδράσεις, αν το δικομματικό σύστημα εξουσίας πριν από λίγα μόλις χρόνια, εμφανιζόταν αλώβητο – παρά την οξύτητα των κοινωνικών προβλημάτων – και σήμερα εμφανίζει τάσεις συρρίκνωσης, αυτό φυσικά και δεν έγινε από παρθενογένεση. Το ΚΚΕ αντιπάλεψε τις καταστροφικές για τα λαϊκά στρώματα πολιτικές, πρωτοστάτησε στην οργάνωση των αγώνων διεκδίκησης των λαϊκών συμφερόντων, αντιπάλεψε τα ιδεολογήματα του «ευρωπαϊκού μονόδρομου» και της «παγκοσμιοποίησης» και πρόβαλε και προβάλλει την ανάγκη της λαϊκής αντίστασης, ξεσκέπασε το δικομματικό «σικέ» παιγνίδι που διαδραματιζόταν επί χρόνια, με την ισχυρή στήριξη των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Από την άποψη αυτή, το ΚΚΕ εμφανίζεται σήμερα να δικαιώνεται πολιτικά, γιατί ήταν το κόμμα εκείνο που πάλευε και παλεύει με σταθερότητα και συνέπεια, χωρίς καιροσκοπισμό στην κατεύθυνση της ανατροπής του δικομματισμού και της πολιτικής της πλουτοκρατίας. Με γνώμονα πάντα την κλιμάκωση της λαϊκής πάλης για την αφαίρεση της ιδιοκτησίας από τα μονοπώλια, την κατάργησή τους και την κοινωνικοποίησή της με κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.
Κατά δεύτερο, δεν πρέπει να μας διαφύγει της προσοχής ότι στη διαφαινόμενη σήμερα κατάσταση «ρευστοποίησης» του δικομματικού συστήματος, τα αστικά επιτελεία σχεδιάζουν την προοπτική δημιουργίας νέου πολιτικού σκηνικού. Είναι γεγονός ότι από την πλευρά της άρχουσας τάξης και των ισχυρών μέσων μαζικής ενημέρωσης, προβάλλονται σχέδια για τη δημιουργία εναλλακτικών διπολικών σχημάτων και συμμαχικών κυβερνήσεων, και ασφαλώς και υπάρχουν. Αυτό το οποίο εμφανίζουν σήμερα ως πολιτική δυναμική, είναι η μετακίνηση – με την ισχυρή στήριξη των μέσων μαζικής ενημέρωσης που παίζουν το ρόλο τροχονόμου – ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ προς τον ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, ως ένα βαθμό είναι φυσιολογικό, λόγο του όμορου των δύο κομμάτων, λόγω της πολιτικής και ιδεολογικής γειτνίασής τους. Το να φύγει κανείς από το ΠΑΣΟΚ και να πάει στον ΣΥΝ είναι σαν να αναζητά φιλοξενία στο σπίτι πρωτοξάδελφου. Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία δημοσκόπησης που διερευνούσε τη φυσιογνωμία των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ που στρέφονται στον ΣΥΝ, η μετακίνηση αφορά άτομα τα οποία εντάσσονται στα κοινωνικά ανερχόμενα μεσοστρώματα με υψηλή κατά βάση οικονομική επιφάνεια. Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι η πολιτική συμπεριφορά που θα επιδείξουν – αν η πολιτική κρίση στο ΠΑΣΟΚ συνεχιστεί – λαϊκές δυνάμεις (εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι, μικροεπαγγελματίες κ.λπ.), οι οποίες για διαφόρους λόγους τα τελευταία χρόνια στήριζαν το ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα λαϊκά στρώματα που είναι σήμερα εγκλωβισμένα στη ΝΔ. Το σίγουρο είναι ότι αυτά δεν μπορούν να εκφραστούν πολιτικά από το χώρο του ΣΥΝ. Το αν τα στρώματα αυτά στραφούν σε ανώδυνα για την ολιγαρχία πολιτικά σχήματα ή σε κατεύθυνση αντιμονοπωλιακή αντιιμπεριαλιστική είναι σήμερα το μεγάλο ζητούμενο. Και όπως έδειξαν και οι τελευταίες εκλογές, η επιρροή του ΚΚΕ στις εργατικές περιοχές της Β΄ Αθήνας και της Β΄ Πειραιά έχει ανεβεί εντυπωσιακά καθώς άγγιξε το 15%. Σε μια περίοδο κρίσης του δικομματικού συστήματος, όπου το κυρίαρχο στοιχείο είναι αυτό της ρευστότητας, του προβληματισμού και της αναζήτησης, απαιτείται ακόμη πιο αποφασιστικό πλατύ πολιτικό άνοιγμα στη λαϊκή βάση των δύο αυτών κομμάτων. Γιατί υπάρχουν προϋποθέσεις να συμβάλουμε στον απεγκλωβισμό τους από την πολιτική της πλουτοκρατίας, να ενταχθούν στους ταξικούς αγώνες, να συσπειρωθούν με την πολιτική του ΚΚΕ. Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία. Το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας αναζητά τη νέα του πολιτική ταυτότητα. Το σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει και συνέχεια, καθώς η κίνηση δεν έχει ολοκληρωθεί. Το αν τα λαϊκά στρώματα παγιδευτούν σε ανώδυνους πολιτικούς σχηματισμούς, ή επιλέξουν τη ρήξη με το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, είναι το πραγματικό δίλημμα.
Κατά τρίτο, οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν το ρόλο του ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ σαν πολιτικής εφεδρείας του αστικού πολιτικού συστήματος. Δε μιλάμε μόνο για την προκλητική στήριξη που του παρέχουν μετά τις εκλογές τα μεγάλα – αλλά και τα μικρά – συγκροτήματα του Τύπου. Δε μιλάμε μόνο για την παρέμβαση που έγινε από τα ίδια συγκροτήματα σε όλη την περίοδο ανάδειξης του νέου του προέδρου, τα οποία τάχθηκαν – μέχρι σημείου υπόδειξης – υπέρ συγκεκριμένου υποψηφίου. Μιλάμε για το γεγονός ότι ο ΣΥΝ εμφανίζεται σήμερα από τις δημοσκοπήσεις να επηρεάζει ως και το 18% του εκλογικού σώματος. Και εδώ δημιουργούνται διάφορα ερωτήματα. Κατ’ αρχάς, τι κόμμα είναι ο ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ; Το ίδιο ισχυρίζεται ότι είναι κόμμα Αριστερό. Τι σημαίνει όταν κάποιο κόμμα αυτοπροσδιορίζεται ως Αριστερό; Οτι παλεύει για την ανατροπή του καπιταλισμού; Οτι έχει στις σημαίες του το σύνθημα της απαλλοτρίωσης των απαλλοτριωτών; Μήπως τουλάχιστον επιδιώκει να αποδεσμεύσει τη χώρα από το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης (ΝΑΤΟ, ΕΕ); Μήπως τουλάχιστον, αν σχηματίσει κυβέρνηση, βγάλει τη χώρα από την ΟΝΕ, καταγγείλει τη συνθήκη του Μάαστριχτ και καταργήσει τους αντεργατικούς αντιασφαλιστικούς νόμους της τελευταίας 20ετίας; Πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι μια κυβέρνηση με τη συμμετοχή του ΣΥΝ θα εφαρμόσει πρόγραμμα, αμφισβήτησης της κυριαρχίας των μονοπωλιακών ομίλων; Αν ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος ήταν δύναμη αμφισβήτησης του συστήματος, η άνοδος της επιρροής του, κάποιους θα έπρεπε να ανησυχήσει. Είδε κανείς, κάποιοι να ανησυχούν; Μήπως ο ΣΕΒ; Ε, όχι βέβαια. Εδώ ο πρόεδρος, του ΣΕΒ, έστειλε στον πρόεδρο, του ΣΥΝ, συγχαρητήριο τηλεγράφημα. Μήπως εξέφρασαν ανησυχία άλλοι κύκλοι της ολιγαρχίας; Μήπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ έχουν αρχίσει να προβληματίζονται για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα; Δυστυχώς, κανείς. Κανείς δεν ανησυχεί… Οχι μόνο δεν ανησυχούν, αλλά η εκλογή Τσίπρα πήρε στοιχεία θριάμβου, έγινε πρωτοσέλιδο σε 10 και πλέον εφημερίδες. Ο ΣΥΝ συνεχίζει και σήμερα να έχει προνομιακή – ως και προκλητική – κάλυψη από τα αστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και όλοι μαζί φαίνεται ζουν στον καλύτερο των δυνατών κόσμο. Ολοι ασχολούνται με την απαστράπτουσα ακτινοβολία του Αλέξη, ο οποίος βρίσκεται πλέον παντού. Ετσι διεξάγεται η ταξική πάλη;
Θέλουμε να επισημάνουμε ότι, όταν η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων αισθάνεται ότι απειλείται, τη βρίσκεις απέναντί σου, σκληρή, άτεγκτη, χωρίς έλεος. Αν όμως τα ραντάρ δεν εντοπίσουν απειλή, τότε αρχίζουν τα αστικά επιτελεία και τα ΜΜΕ να σε κανακεύουν. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΝ μετεξελίσσεται σε «νέο ΠΑΣΟΚ», όπως το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘70. Μόνο που η δεκαετία του ‘70 ήταν εντελώς διαφορετική από την άποψη των αντικειμενικών συνθηκών και των αναγκών αναπαραγωγής του κεφαλαίου με τις σημερινές. Σήμερα, το κεφάλαιο απαιτεί πολιτική συρρίκνωσης των εργασιακών και όλων των λαϊκών δικαιωμάτων, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, και ο συσχετισμός δύναμης διαφορετικός και πάντως καλύτερος.

Μετά απ’ όλα αυτά, πώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τον ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ αν όχι μια πολύτιμη εφεδρεία του αστικού πολιτικού συστήματος;

Θανάσης ΚΑΝΙΑΡΗΣ (Ριζοσπάστης 23/3/2008)

Η Κούβα και η διαστρέβλωση του αγώνα της

Δημοσιεύθηκε στο ΝΕΑ στο 8:28 πμ από jmaay

Ο πιο εύκολος τρόπος για να θάψεις ένα πολιτικό σύστημα, είναι να εκθειάζεις τους ηγέτες και μετά να τους κατηγορείς για δικτάτορες. Οταν αυτό γίνεται για τη σοσιαλιστική Κούβα, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι και τα όποια… καλά καταλογίζονται σε αυτή και τους ηγέτες της, σκοπεύουν σε ένα: στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Και για να εξηγούμαστε, αναφερόμαστε στο άρθρο στην «Ελευθεροτυπία» της περασμένης Τετάρτης, του ομότιμου καθηγητή του ΑΠΘ Θάνου Κακουριώτη, με τίτλο: «Θα αθωώσει η Ιστορία τον Φιντέλ Κάστρο».

Ο καθηγητής «μας» λοιπόν ξεδιπλώνει τον οίστρο του και λέει χαρακτηριστικά: «Παίζοντας ανάμεσα στο φαντασιακό στοιχείο και τα πραγματικά συμβάντα, ο Κάστρο (σ.σ. παρεμβάλλεται ένα σημείο που μιλάει για τον Τσε ως «άγιο» της μαρξιστικής επανάστασης στη Λατινική Αμερική και οραματιστή ενός «παναμερικανικού σοσιαλισμού», που χάρη σε αυτόν ο Κάστρο κατάφερε να αφυπνίσει πολιτικά τους Λατινοαμερικάνους), παρά τα όσα δεινά προξένησε στην 49χρονη διακυβέρνηση, λόγω εγκαθίδρυσης συστήματος κρατικού καπιταλισμού, όπου η πλειονότητα του λαού στερήθηκε σχεδόν τα πάντα – γεγονός βέβαια που οφείλεται κυρίως, αν όχι αποκλειστικά στην επιβολή σκληρού αμερικανικού εμπάργκο – ενώ η νομενκλατούρα έζησε στην απόλυτη χλιδή, κατά τα παλαιοκομμουνιστικά πρότυπα, μολονότι η επανάσταση έγινε, υποτίθεται, “από τους ταπεινούς για τους ταπεινούς”».

Αυτά και πολλά άλλα περί: «παράδοσης της εξουσίας στον αδελφό του», «Φιντελίσμο νο σοσιαλίσμο» και «εθνικισμού», «χώρας χωρίς ελευθερία λόγου ή ελευθερία του Τύπου και αντιδημοκρατίας» αναμασάει ο καθηγητής «μας». Αποδεικνύει πόσο λίγο γνωρίζει ή κάνει πως δε γνωρίζει την πραγματικότητα της Κούβας. Οτι δηλαδή η δημοκρατία και το κοινωνικό σύστημα που οικοδομεί δεν έχει καμία σχέση με την αστική δημοκρατία, που υπερασπίζεται ο καθηγητής. Και η Κούβα θα έχει τη στήριξη των απλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο για αυτό ακριβώς που είναι: ένα φωτεινό παράδειγμα, ότι όταν ο λαός θέλει μπορεί να ορίζει μόνος του την τύχη του, να κάνει την επιλογή του, με αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη. Και ο ρόλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και των ηγετών του για την αφύπνιση του κουβανικού λαού είναι καθοριστικός. (Ριζοσπάστης 25/3/2008)

Επόμενη Σελίδα