Θύματα των σύγχρονων κεφαλοκυνηγών, τους οποίους νομιμοποίησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ – δίνοντάς τους τον τίτλο «γραφεία ενοικίασης εργαζομένων» – και ενισχύει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, έπεσαν τρεις ακόμα αμμοβολιστές, οι οποίοι γνώρισαν την πιο άγρια εκμετάλλευση στο ναυπηγείο της γαλλικής πόλης Σεν Ναζέρ. Πρόκειται για τους Λεωνίδα Θεοχάρη, Νίκο Ασλαμαζίδη και Μπορίς Αθανασιάδη, οι οποίοι εδώ και 15 μέρες έχουν ξεκινήσει στη Γαλλία απεργία πείνας, διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους, ξεσηκώνοντας ταυτόχρονα κύμα συμπαράστασης από τους εργαζόμενους της γαλλικής πόλης.

Οπως ειπώθηκε από τους ίδιους προς τα Μέσα Ενημέρωσης, προσλήφθηκαν από τη γερμανική εταιρεία ELBE, η οποία τους έταξε μεγάλους μισθούς, ασφάλιση και πολλά ακόμα. Το αποτέλεσμα ήταν να δουλεύουν 10 με 11 ώρες, να πληρώνονται με την ώρα και να παίρνουν ψίχουλα. Οσο για τις συνθήκες διαμονής, τους πέταξαν σε ένα δωμάτιο μιας άθλιας πανσιόν, στοιβαγμένους μαζί με άλλους εργαζόμενους.

«Οι κάτοικοι του Σεντ Ναζέρ υποστηρίζουν τους τρεις Ελληνες απεργούς πείνας», αναγράφεται στο πανό στην πρόσοψη του δημαρχείου της μικρής πόλης, στο πανό που ανάρτησαν οι κάτοικοι. Δίπλα στους απεργούς πείνας, συνδικάτα και φορείς, τους παρέχουν κουβέρτες και νερό, τους παρακολουθούν ιατρικά, ενώ την Πέμπτη διοργάνωσαν και συλλαλητήριο συμπαράστασης. Την αλληλεγγύη τους έχουν εκφράσει και οι Γάλλοι συνάδελφοί τους.

Τα ναυπηγεία της πόλης ήταν από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Τον Ιούνη του 2006 την πλειοψηφία των μετοχών αγόρασε η νορβηγική «Aker Yards». Η περιπέτεια των τριών Ελλήνων είναι ανάλογη με πολλών άλλων συναδέλφων τους από τη Ρουμανία, την Ινδία και την Πολωνία, τα προηγούμενα χρόνια. Οπως καταγγέλλεται, εταιρείες «εξεύρεσης εργατών» (δουλέμποροι), όπως η γερμανική ELBE, μεταφέρουν στο ναυπηγείο εργάτες διαφόρων ειδικοτήτων που εργάζονται για λογαριασμό κάποιας άλλης εταιρείας, στην προκειμένη περίπτωση της γερμανικής «Freeze». Η γνωστή τακτική είναι ότι δεν υπογράφεται καμία συγκεκριμένη σύμβαση εργασίας, δεν καταβάλλονται οι προσυμφωνημένοι μισθοί, δε δίνονται ένσημα, δεν παρέχεται ασφάλιση. Τα ελάχιστα χρήματα που καταβάλλονται δίνονται χωρίς αποδείξεις από έναν υπάλληλο της «Elbe» που εμφανίζεται μία φορά το μήνα.

Η «Elbe» δεν έχει γραφεία στην πόλη και η «Freeze», εφόσον δεν είναι αυτή που τους μίσθωσε, νίπτει τας χείρας της. Στο θέμα αναμείχθηκε και η ελληνική διπλωματική αποστολή, καθώς σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας μετέβη στην πόλη και μετά από συνεννόηση με τους απεργούς πείνας κατέθεσε συμβιβαστική πρόταση στη Διεύθυνση των ναυπηγείων για την καταβολή 5.000 ευρώ στον καθένα (αντί για 8.000 που είναι τα χρεωστούμενα). Η Διεύθυνση, όμως, απέρριψε την πρόταση, δηλώνοντας ότι έχει καταβάλει τα χρήματα στον αρμόδιο εργολάβο και δε γνωρίζει τίποτε. Η ελληνική πρεσβεία ενημέρωσε γραπτώς το γαλλικό υπουργείο Εργασίας, που, επίσης, προσπαθεί να αποποιηθεί των ευθυνών του, υποστηρίζοντας ότι «το θέμα αφορά γερμανικές εταιρείες». Ο σύγχρονος μεσαίωνας στην ΕΕ του δουλεμπορίου.

Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αμμοβολιστών Καθαριστών Γιάννης Δεληγιάννης, δίνοντας μία εικόνα για την κατάσταση που επικρατεί ειδικά στους αμμοβολιστές που διαμένουν στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, επισήμανε ότι εκεί το σύγχρονο δουλεμπόριο «ανθεί», με ευθύνη των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Εχει «γεμίσει ο τόπος» από γραφεία ενοικίασης εργαζομένων, ή «γραφεία υπηρεσιών», όπως αλλιώς λέγονται, και τροφοδοτούν με αμμοβολιστές τα ναυπηγεία της Ευρώπης και όχι μόνο. «”Σπάνε” – τόνισε – Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και αναγκάζουν τους εργαζόμενους να βιώνουν τον εργασιακό μεσαίωνα».

Ο συνδικαλιστής ανέφερε ότι αυτή τη στιγμή πάνω από 800 εργαζόμενοι του κλάδου βρίσκονται σε ναυπηγεία του εξωτερικού. Ομως, το πρόβλημα εμφανίζεται και εδώ στην Ελλάδα, καθώς το σωματείο δίνει μάχη «με εργολάβους στα ναυπηγεία της χώρας για την εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων και την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων». (Ριζοσπάστης 28/3/2008)

Συγχαρητήρια, ευχαριστίες και πάλι συγχαρητήρια. Αυτό ήταν το μήνυμα τόσο της κυβέρνησης, όσο και του ΠΑΣΟΚ προς τους πρόθυμους πανεπιστημιακούς («Παρατηρητήριο έρευνας και διαλόγου για τα ελληνικά πανεπιστήμια») κατά την προχτεσινή έναρξη Διεθνούς Συνεδρίου για το μέλλον του δημόσιου πανεπιστημίου. «Πολύ μεγάλη ελπίδα» χαρακτήρισε το συνέδριο η Αννα Διαμαντοπούλου, εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ. «Προσβλέπουμε με αισιοδοξία σε πρωτοβουλίες όπως η σημερινή και αναμένουμε με ενδιαφέρον τα αποτελέσματα», δήλωσε ο Σπύρος Ταλιαδούρος, υφυπουργός Παιδείας. «Θα περιμένουν οι δυνάμεις του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ να δουν τις νέες ιδέες, τις νέες προτάσεις», είπε χαιρετίζοντας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ…

Είναι γεγονός ότι εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν την πολιτική ΕΕ – κεφαλαίου, μόνο συγχαρητήρια θα μπορούσε να λάβει η συγκεκριμένη ομάδα πρόθυμων πανεπιστημιακών. Γιατί δεν είναι τίποτε άλλο από χέρι βοήθειας προς την κυβέρνηση, που μάλιστα ενεργοποιήθηκε την κατάλληλη στιγμή: Εν μέσω των κινητοποιήσεων ενάντια στην αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης, για να θολώσει τα νερά, να παρουσιαστεί ως δυναμική φωνή υπέρ των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, Θάνος Βερέμης, χαιρετίζοντας το συνέδριο, την Πέμπτη το απόγευμα, είπε για τους «1.000» πρόθυμους πανεπιστημιακούς: «Τους είμαι ευγνώμων»!

Η ομάδα αυτή – μια συνεργασία πανεπιστημιακών που ανήκουν ή πρόσκεινται σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ – επιδιώκει να αυτοπαρουσιαστεί ως «η πιο ψύχραιμη φωνή που λέει ότι η μεταρρύθμιση επείγει», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά η Βάσω Κιντή (ΑΡΣΗ – ΣΥΝ) μιλώντας εισηγητικά στο Συνέδριο. Ενοποιητικό στοιχείο όλων: Η συμφωνία με τη διαδικασία της Μπολόνια, με το νόμο – πλαίσιο, με τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που προχωρούν ή βρίσκονται στα σκαριά και στόχο έχουν τη λειτουργία των πανεπιστημίων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και η κάθετη αντιπαράθεση με τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος. Εξάλλου, κοινό στοιχείο στις περισσότερες τοποθετήσεις στο Συνέδριο είναι ο φόβος απέναντι στο φοιτητικό κίνημα, η αντίληψη ότι το άσυλο έχει μετατραπεί σε άσυλο βίας… Ολα αυτά στο όνομα του «δημόσιου» πανεπιστημίου και της αναβάθμισής του…

Από πλευράς κυβέρνησης, ο Σπ. Ταλιαδούρος επισήμανε ότι η μεταρρύθμιση έχει ακόμα δρόμο να κάνει, προετοιμάζοντας το έδαφος για νέες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις. Η Α. Διαμαντοπούλου σημείωσε ότι υπάρχει μεγάλη σύμπτωση στις θέσεις του ΠΑΣΟΚ και του «Παρατηρητηρίου», ενώ πρότεινε να είναι στοιχείο της αξιολόγησης των πανεπιστημίων ο χρόνος ολοκλήρωσης των σπουδών των φοιτητών. Πρόσθεσε ότι το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει «να ενσωματώσει μια νέα αριστερά που λέει “ναι” στο δημόσιο πανεπιστήμιο αλλά “όχι” στο στατικό πανεπιστήμιο, (…) “ναι” στη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα και στα θέματα της έρευνας, “ναι” σε πανεπιστήμια που δουλεύουν με την ΤΑ, που αξιολογούνται, που είναι αυτοδιοικούμενα και (…) δεν επιτρέπει το φόβο να επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια». Με άλλα λόγια, μια αριστερά στο κοστουμάκι του ευρωμονόδρομου, της υποταγής στη διαδικασία της Μπολόνια και στη στρατηγική της Λισαβόνας…

Οσο για τον ΣΥΝ, απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι πατάει σε δυο – τουλάχιστον – βάρκες. Δηλώνει ότι είναι με το κίνημα του «άρθρου 16» και ταυτόχρονα χαιρετίζει ένα συνέδριο πρωτοβουλίας με ξεκάθαρα αντίθετα αιτήματα, θέσεις και στοχεύσεις. Στο οποίο συνέδριο, βέβαια, όχι μόνο συμμετέχουν αλλά και πρωτοστατούν (ακόμα και με την εισηγητική τοποθέτηση) πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ…

Η στάση των πολιτικών κομμάτων και των δυνάμεών τους στους πανεπιστημιακούς, οι συναινετικές πρωτοβουλίες, τύπου «Παρατηρητηρίου», υπέρ των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, είναι στοιχεία από τα οποία οι φοιτητές μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα. Μπροστά και στις φοιτητικές και σπουδαστικές εκλογές στις 9 του Απρίλη, οι φοιτητές να πάρουν θέση απέναντι στα κόμματα αυτά και τις παρατάξεις τους στα πανεπιστήμια, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΔΙΚΤΥΟ (ή ΑΡΕΝ), που αναζητούν να εξαργυρώσουν τη φοιτητική ψήφο για να αθωώσουν την αντιδραστική πολιτική τους. (Ριζοσπάστης 29/3/2008)