06.30.08
Απλές μα ενδιαφέρουσες αντιφάσεις!!
Με αφορμή μια συζήτηση περί πίστης και θρησκείας, περί της ύπαρξης ή μη του θεού που έκανα σήμερα το απόγευμα με μια θρησκευόμενη γυναίκα θα ήθελα να βάλω δύο αντιφάσεις στις οποίες πέφτουν οι θρησκείες.
Δεν είναι καινούργιες, ούτε δικές μου ανακαλύψεις, απλά θα ήθελα να τις διατυπώσω και εγώ με την σειρά μου, σε τούτον τον ιστοχώρο, με σκοπό να τις θυμήσω σε όσους τις γνωρίζουν και να τις βάλω για προβληματισμό σε όσους δεν τις γνωρίζουν.
Αντίφαση πρώτη:
Λένε οι πιστοί στον θεό: “Δεν μπορεί όλα αυτά να έχουν φτιαχτεί από μόνα τους, δεν μπορεί όλα αυτά να φτιάχτηκαν τυχαία, κάποιος πρέπει να τα έχει φτιάξει, μια ανώτερη δύναμη, κάτι τέλος πάντων, ο θεός”.
Θεωρούν λοιπόν οι πιστοί στον θεό πως για το κάθε πράγμα πρέπει σίγουρα να υπάρχει ένας δημιουργός. Το ερώτημα, η αντίφαση: Αν για το κάθε πράγμα πρέπει να υπάρχει ένας δημιουργός τότε για τον θεό, τον πρώτο δημιουργό, δεν πρέπει να υπάρχει και εδώ ένας δημιουργός. Αν ναι τότε ποιός είναι αυτός και ποιός ο δημιουργός του δημιουργού και ούτε κάθε εξής…… Αν όμως όχι τότε γιατί ο θέος πρέπει να τα έφτιαξε όλα και να μην θεωρήσουμε ότι ο κόσμος προϋπήρχε και εξελίσσεται, προχωρά και αναπτύσσεται;;
Αντιφαση δεύτερη:
Λένε οι πιστοί στον θεό:” Ο θεός είναι παντοδύναμος”.
Το ερώτημα, η αντίφαση: Αν ο θεός είναι παντοδύναμος τότε μπορεί να φτιάξει μια πέτρα που να μην μπορεί να την σηκώσει; Αν ναι τότε ο θεός φτιάχνει κάτι που τον κάνει να υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει και άρα δημιουργεί την αιτία για να μην είναι παντοδύναμος. Αν όχι τότε δεν είναι παντοδύναμος…… αντίφαση!!!!
Είναι απλές οι αντιφάσεις μα ενδιαφέρουσες για να δεις πως όλη η λογική της θεολογικής άποψης βρίσκεται σε συνεχώμενες αντιφάσεις που τις καλύπτει με γενικόλογες θεωρητικολογίες που δεν μπορούν να αποδειχτούν.
Τι λέτε;;;;
06.29.08
O Κόσμος καίγεται και ………. χτενίζεται
Διάβασα από το in.gr:
” Στοκχόλμη, Ένα οκτάχρόνο αγόρι προκάλεσε δημόσια συζήτηση στη Σουηδία γιατί δεν κάλεσε δυο συμμαθητές του στο πάρτι των γενεθλίων του.
Το σχολείο του παιδιού ανακοίνωσε ότι ο οκτάχρονος παραβίασε τα δικαιώματα των δύο παιδιών και κατήγγειλε το γεγονός στο σουηδικό κοινοβούλιο.
Το σχολείο, που βρίσκεται στην πόλη Λουντ της νότιας Σουηδίας, υποστηρίζει ότι από τη στιγμή που διανεμήθηκαν οι προσκλήσεις εντός των σχολικών εγκαταστάσεων τότε δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις.
Ο πατέρας του οκτάχρονου αγοριού κατέθεσε έγγραφη απολογία μέσω του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της περιφέρειας. Στην απολογία αναφέρεται ότι τα δύο παιδιά δεν κλήθηκαν στο πάρτι από τον γιο του γιατί το ένα δεν είχε καλέσει και εκείνο στο πάρτι του τον οκτάχρονο και με τον άλλο είχαν φιλονικήσει.
Το οκτάχρονο αγόρι μοίρασε τις προσκλήσεις κατά τη διάρκεια του μαθήματος αλλά μόλις ο δάσκαλος αντελήφθη ότι δύο από τους μαθητές δεν είχαν πάρει πρόσκληση τις κατάσχεσε στο σύνολό τους.
«Ο γιος μου στενοχωρήθηκε πάρα πολύ», δήλωσε ο πατέρας στην εφημερίδα Sydsvenskan.
«Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κατάσχει την περιουσία κάποιου άλλου με τέτοιο τρόπο, είναι σαν να κατάσχεις την προσωπική αλληλογραφία κάποιου», πρόσθεσε ο πατέρας του οκτάχρονου.
Η απόφαση για το θέμα αναμένεται να ανακοινωθεί το Σεπτέμβριο με την έναρξη του νέου σχολικού έτους.”
Δεν έχουν τίποτα άλλο να ασχοληθούν εκεί στην Σουηδία;
Έτσι γίνεται πάντα και παντού. Αν δεν θέλεις να ασχοληθείς με τα σοβαρά θέματα που αφορούν την κοινωνία μετατρέπεις το κάθε άσχετο θέμα σε κύριο, συζητώντας για αυτό και συνδέοντας το με δικαιώματα και ελευθερίες, δημοκρατίες και γενικότερα ….. θεωρητικές μπουρδολογίες….. δίνοντας την εικόνα του ευαίσθητου με κοινωνικές ανησυχίες στο μικροκοινωνικό επίπεδο!!!!!!
Δεν ξέρω πως το λένε στην Σουηδία αλλά εδώ στην Ελλάδα λέμε : ” Ο κόσμος καίγεται και …… χτενίζεται”!!!
Η «τυφλή» Δικαιοσύνη… βλέπει τους πετρελαιάδες
Η «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη των Ηνωμένων Πολιτειών έδωσε την τελική λύση στην υπόθεση «Exxon Valdez», που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο πριν από 19 χρόνια, όταν το σούπερ τάνκερ «Valdez» της πετρελαϊκής εταιρείας «Exxon- Mobil» προκάλεσε μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές στην Ιστορία.
Μετά από πολύχρονους δικαστικούς αγώνες, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε να «τιμωρήσει» την «Exxon- Mobil» με πρόστιμο 507 εκατομμυρίων δολαρίων.
Από το «Valdez», που βυθίστηκε έξω από τις ακτές της Αλάσκας, διέρρευσαν στη θάλασσα πάνω από 11 εκατομμύρια γαλόνια αργού πετρελαίου. Η τεράστια πετρελαιοκηλίδα κάλυψε ακτές μήκους 2.080 χιλιομέτρων, σκότωσε χιλιάδες θαλασσινά θηλαστικά και εκατοντάδες χιλιάδες θαλασσοπούλια, ενώ εξαφάνισε σημαντικούς ψαρότοπους.
Η πρώτη ποινή που επιβλήθηκε από τα δικαστήρια ήταν πρόστιμο 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η εταιρεία προσέφυγε κατά της δικαστικής απόφασης και μετά από μαραθώνιες διαδικασίες πέτυχε το 2003 τη μείωση του προστίμου κατά 50%, δηλαδή στα 2,5 δισ. δολάρια. Ομως και πάλι η «Exxon- Mobil» δεν ήταν ικανοποιημένη.
Μετά από νέα προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κατάφερε την περασμένη Τρίτη τη μείωση του προστίμου στα 507 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή στο 10% του αρχικού!
Για να γίνει κατανοητή η σκανδαλώδης μεταχείριση της «Exxon – Mobil» από τους δικαστές, σημειώνουμε ότι τα κέρδη της εταιρείας κατά τη διάρκεια της περσινής χρονιάς έφτασαν στο αστρονομικό ποσό των 40,6 δισ. δολαρίων. Στη διάρκεια, μάλιστα, του πρώτου τριμήνου του 2007, ο τζίρος της είχε φθάσει μάλιστα να πιάνει σε διάστημα δύο ημερών τα 2,5 δισ. δολάρια, το πρόστιμο δηλαδή που οι Αμερικανοί δικαστές θεώρησαν υπερβολικό και έσπευσαν μειώσουν.
Θυμίζουμε, ότι το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ είναι το όργανο που ανακήρυξε πρόεδρο των ΗΠΑ τον Τζορτζ Μπους ενώ εκκρεμούσαν πολλές ενστάσεις και ενώ ο Μπους υπολειπόταν του αντιπάλου του, Αλ Γκορ, κατά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους…
Για τις σχέσεις των μελών του Ανώτατου Δικαστηρίου με την εκτελεστική εξουσία και τις πολυεθνικές εταιρείες έχουν γραφτεί πολλά στις αμερικανικές εφημερίδες. Το θέμα επανήλθε με την υπόθεση «Exxon Valdez», όταν αποκαλύφθηκε ότι ο ένας εκ των εννέα μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ήταν μέτοχος της «Exxon Mobil»!
Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι και άλλα δύο μέλη του οργάνου είχαν έμμεση σχέση με την πετρελαϊκή εταιρεία, αφού συγγενικά τους πρόσωπα ήταν επίσης μέτοχοι.
Τελικά με πέντε ψήφους, έναντι τριών, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε να επιβάλλει το …εξοντωτικό πρόστιμο των 507 εκατομμυρίων δολαρίων, ποσό που αντιστοιχεί στον τζίρο 9 ωρών της «Exxon – Mobil»… (Ριζοσπάστης 29/6/2008)
Σκάκι και λογοτεχνία
Ανήκει όμως πράγματι το σκάκι στις δραστηριότητες αυτές; Δεν είναι κι αυτό ένα από τα τόσα επιτραπέζια παιγνίδια που μας βοηθούν απλά να σκοτώνουμε την ώρα μας ευχάριστα;
Το ζήτημα αυτό είναι αρκετά σύνθετο, και έχει αναλυθεί κατ’ επανάληψη σε άλλα άρθρα και βιβλία (!) Το σκάκι αντικειμενικά έχει στοιχεία από την Τέχνη (συμμετρία, ασυμμετρία, αρμονία, φαντασία, ύπαρξη ρευμάτων και σχολών κυρίως από την Αναγέννηση και μετά), την επιστήμη (αναλυτική και συνθετική σκέψη, αντικειμενική εκτίμηση, σχεδιασμός, μελέτη) και τον αθλητισμό (ευγενής άμιλλα, αγωνιστικότητα κλπ.).
Σε όλα τα παραπάνω συνηγορούν και αρκετά εντυπωσιακά στοιχεία από τη σκακιστική ιστορία, τα οποία μας βεβαιώνουν πως το σκάκι κάθε άλλο παρά παιγνίδι είναι.
Τέτοια στοιχεία είναι η τεράστια βιβλιογραφία του (45.000 βιβλία περίπου μέχρι σήμερα!) η οποία έχει τις ρίζες της ήδη στον όγδοο μ.Χ. αιώνα (!) και συγκεκριμένα στην αυλή του Χαρούν ελ Ρασίδ.
Ακόμα, η καθιέρωση της υποχρεωτικής διδασκαλίας του σε πολλές χώρες κυρίως της Ευρώπης (πότε άραγε θα ζήσουμε αυτές τις μέρες;!) με πρώτη τη Σοβιετική Ενωση που αξιοποίησε τη μεγάλη παιδαγωγική και ηθοπλαστική του αξία ήδη από τη δεκαετία του 1920.
Το σκάκι είναι μία από τις γοητευτικότερες και συνάμα πιο ιδιότυπες πνευματικές ασχολίες που έχει συνεπάρει στο πέρασμα του χρόνου εκατομμύρια ανθρώπων και έχει αιχμαλωτίσει στο σύνολό τους σχεδόν τις κορυφαίες πνευματικές και πολιτικές φυσιογνωμίες του κόσμου.
Από τον Ιουστινιανό και τον Βοναπάρτη μέχρι τον Ρουσσώ και τον Λοκ, από τον Μαρξ και τον Λένιν μέχρι τον Φραγκλίνο και τον Αϊνστάιν, από τον Τολστόι και τον Ντοστογιέφσκι μέχρι τον Προκόφιεφ και τον Τσάρλι Τσάπλιν, το σκάκι έχει πάντα ένα σημαντικό και ωφέλιμο ρόλο.
Απ’ όλες, όμως, αυτές τις σπουδαίες μορφές θα μας απασχολήσει μια συγκεκριμένη ομάδα, αυτή των λογοτεχνών.
Στις γραμμές που ακολουθούν θα επιχειρήσουμε μια σύντομη παρουσίαση της τεράστιας απήχησης του σκακιού στη λογοτεχνία, σημειώνοντας από τώρα πως δεν πρόκειται για μια ολοκληρωμένη προσέγγιση – αφού κάτι τέτοιο θα απαιτούσε αρκετούς τόμους! – αλλά για ένα καλό ερέθισμα για περισσότερο ψάξιμο.
Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο θέμα.
Κανένα άλλο «παιγνίδι» δεν έχει επηρεάσει τόσο τη λογοτεχνία. Ο εύλογος παραλληλισμός του με την ίδια τη ζωή, οι φιλοσοφικοί συνειρμοί που προκαλεί, λειτουργούν ως ερέθισμα τουλάχιστον για μια εγκωμιαστική αναφορά και, πολύ συχνά, ακόμα και για την ίδια τη λογοτεχνική δημιουργία.
Η πρώτη αναφορά στο σκάκι με τη σημερινή του μορφή, γίνεται από τον Πέρση ποιητή Ομάρ Καγιάμ, ο οποίος γράφει το 1100 μ.Χ. ένα τετράστιχο εμπνευσμένο από το σκάκι για να αποδώσει τον μάταιο κατ’ αυτόν χαρακτήρα της ζωής.
Για να μιλήσουμε ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές/
Είμαστε τα πιόνια της παρτίδας που παίζουν οι Ουρανοί/
Διασκεδάζουν μαζί μας στη σκακιέρα της ύπαρξης/
Και κατόπιν επιστρέφουμε ξανά, ένας ένας στην Ανυπαρξία/.
Το ποίημα αυτό διασκευάστηκε από τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες σε ένα διπλό σονέτο, στο οποίο παρουσιάζονται με ποιητικό τρόπο, η πορεία της εξάπλωσης του σκακιού από την Ανατολή στη Δύση καθώς και το φιλοσοφικό ερώτημα που απασχολεί τον Ομάρ Καγιάμ, αφού στο σονέτο αυτό το σκάκι παρουσιάζεται ως ομοίωμα της ζωής, τα κομμάτια ως οι άβουλοι άνθρωποι και οι σκακιστές ως Θεοί που κινούν τα νήματα.
Ο Θεός κινεί τον παίκτη και ο παίκτης τα κομμάτια/
Μα άραγε ποιος Θεός, πίσω από τον Θεό, κινεί το νήμα/
Της σκόνης και του χρόνου, του ονείρου και της αγωνίας;
Ο Ιταλός ποιητής του δέκατου έκτου αιώνα Marco Girolamo Vida καταπιάνεται συχνά με το σκάκι, ενώ ο Sir William Jones γράφει στα 1763 το περίφημο ποίημα «Caissa» (η θεά του σκακιού στην αρχαία Ινδία), στο οποίο ο Αρης για να κερδίσει τον έρωτα της θεάς επινοεί το μαγικό παιγνίδι.
Ο δημιουργός του «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» Λιουίς Κάρολ, γράφει το «Μέσα στον καθρέφτη», ένα λογοτέχνημα βασισμένο εξ ολοκλήρου στους σκακιστικούς κανόνες, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε τον πασίγνωστο πια, «Παίκτη του σκακιού» του Ουναμούνο.
Ο Φερνάντο Πεσσόα, χρησιμοποιεί το συμβολισμό της αναίμακτης σκακιστικής μάχης, για να γράψει ένα σημαντικό αντιπολεμικό διήγημα («Οι σκακιστές», 1916), ενώ η γοητεία του σκακιού δεν αφήνει αδιάφορο ούτε τον Αμερικανό ποιητή Τόμας Ελιοτ («Μια παρτίδα σκάκι», 1922).
Παροιμιώδης έχει μείνει η αγάπη των Στέφαν Τσβάιχ και Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ για το σκάκι.
Ο Τσβάιχ μάς άφησε αρκετά έργα με σημαντικότερα τη «Σκακιστική νουβέλα», ενώ μια σύντομη δοκιμιακή του αναφορά στο σκάκι – την οποία παραθέτουμε στο τέλος του άρθρου – είναι ίσως η ωραιότερη που έχει γραφτεί μέχρι σήμερα.
Ο Ναμπόκοφ, δημιουργός των «Λολίτα» και «Η αληθινή ζωή του Σεμπάστιαν Νάιτ», αναφέρεται στο σκάκι σε κάθε ευκαιρία, ενώ γράφει και το σκακιστικό μυθιστόρημα «Η άμυνα του Λόιζιν» με πρωταγωνιστή έναν μεγαλοφυή πλην παράφρονα σκακιστή.
Είναι επίσης σημαντικό το ότι αφιέρωσε ένα σημαντικό κομμάτι της αυτοβιογραφίας του στη γοητεία της σύνθεσης των σκακιστικών προβλημάτων (είχε και ο ίδιος συνθέσει αρκετά, τα οποία εξέδωσε αργότερα μαζί με μια ποιητική του συλλογή υπό τον τίτλο «Poems and Problems»).
Αυτοί και πολλοί άλλοι ξένοι λογοτέχνες όπως οι Εζρα Πάουντ, Ευγένιος Μοντάλε, Στάνλεϊ Ελιν, Πάολο Μαουρένσινγκ, Τζον Κόμπλερ, Ρόμπερτ Σέκλεϊ και Ρίτσαρντ Γκάρνετ χρησιμοποίησαν πολύ συχνά το σκάκι ως πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.
Ο Κ.Π. Καβάφης δημιουργεί ένα ωραιότατο ποίημα βασισμένο στον σκακιστικό κανόνα της προαγωγής του πιονιού όταν αυτό φτάσει στην τελευταία γραμμή της σκακιέρας. Ο Μ. Στασινόπουλος δημοσιεύει το 1927 στη «Νέα Ζωή» το ποίημα του «Το Αλογο του σκακιού», ενώ ο Νίκος Καρούζος βασίζει κι αυτός συχνά τις συνθέσεις του στα 64 μαγικά τετράγωνα.
Πολύ σημαντικό και το πασίγνωστο πια και μελοποιημένο ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη, «Το σκάκι», μια σύνθεση που εκφράζει την αντίθεση του ποιητή προς την αδράνεια και την πισωδρόμηση, προς την οποιαδήποτε παγιωμένη τάξη πραγμάτων. Ο ποιητής ταυτίζεται με τον τρελό (ο αξιωματικός στο σκάκι), παραπέμποντας στον γελωτοποιό της αυλής, ο οποίος μπορεί να λέει τις αλήθειες του με τρόπο σκωπτικό, αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις, με την παρτίδα της αντίστασης να συνεχίζεται παντοτινά.
Ματαιοπονούν οι συκοφάντες
Τα μεγάλα μέσα, τα συγκροτήματα του Τύπου, έβαλαν μπροστά οι επιχειρηματίες στο Βιομηχανικό Πάρκο Σχιστού, προκειμένου να απαγορέψουν κάθε συνδικαλιστική δράση στο χώρο και να επιβάλουν τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Ετσι, μετά την πρωινή του συγκροτήματος του Ταύρου, «Αυριανή», η σκυτάλη πέρασε προχτές στη «σοβαρή» πρωινή ολόκληρου του συστήματος, στην εφημερίδα «Καθημερινή».
Το «χαρτάκι» που έλαβαν από την εργοδοσία κοινό, όπως και η στόχευσή τους: Να συκοφαντήσουν τους εργάτες, να δυσφημίσουν τα ταξικά συνδικάτα της «Ζώνης», που τόλμησαν να ορθώσουν το ανάστημά τους και να διεκδικήσουν το στοιχειώδες. Να λειτουργεί δηλαδή στο χώρο του Σχιστού συνδικαλιστικό παράρτημα. Και τι δεν εκτόξευσαν ενάντια στα συνδικάτα. «Μαφιόζικες πρακτικές», «επαγγελματίες εργατοπατέρες» ακόμα και «νονούς» τους είπαν. Λάσπη και μόνο λάσπη. Γιατί το σύστημα της εκμετάλλευσης που υπεραμύνεται η εργοδοσία και οι εφημερίδες της – όταν τα ΜΑΤ και η βία δεν μπορούν να επιβληθούν – μόνο αυτά τα όπλα διαθέτει. Αυτά αναπαράγουν κατά παραγγελία και οι «κίτρινες» και οι «σοβαρές» φυλλάδες τους.
Τους πόνεσε γιατί τα ταξικά συνδικάτα δε λένε να συμμορφωθούν με την αυθαιρεσία της εργοδοσίας. Δε λένε να σκύψουν το κεφάλι. Τα ταξικά συνδικάτα και η συνεπής δράση τους για την υπεράσπιση των στοιχειωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων είναι καρφί στα μάτια του κεφαλαίου. Ασε που δίνουν το παράδειγμα και στους υπόλοιπους εργάτες. Γι’ αυτό έχουν ξεσαλώσει οι γραφιάδες τους. Ματαιοπονούν όμως. Οι εργαζόμενοι, τα ταξικά συνδικάτα δεν έχουν σκοπό να πάνε άκλαφτοι. Θα παραμείνουν σταθεροί στο δρόμο των αγώνων, των διεκδικήσεων και της ταξικής πάλης, όσους οχετούς και αν ανοίξει η εργοδοσία. (Ριζοσπάστης 29/6/2008)
Επιστήμονες – γρανάζια της ΝΑΤΟικής μηχανής
Ενα κρίσιμο δίλημμα που μπαίνει μπροστά σε κάθε επιστήμονα, ερευνητή και φοιτητή. Ποιο δρόμο θα επιλέξει. Σε ποιο στρατόπεδο θα στρατευτεί. Γιατί η επιστήμη δεν είναι αυτοσκοπός. Η επιστήμη είναι εργαλείο, που μπορεί και πρέπει να συμβάλει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, στην επίλυση προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι λαϊκές οικογένειες, στη μείωση του ανθρώπινου μόχθου.
Σήμερα, η επιστήμη αξιοποιείται από το κεφάλαιο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του, για την ανακάλυψη και χρήση νέων πολεμικών μηχανών, για την απόδοση επιστημονικοφανούς άλλοθι στην εξαπόλυση της επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στους εργαζόμενους και στους λαούς. «Κραχτό» παράδειγμα το πρόγραμμα του ΝΑΤΟ «Επιστήμη για την Ειρήνη και την Ασφάλεια», με βάση το οποίο ξετυλίγονται ερευνητικά προγράμματα απ’ άκρη σ’ άκρη στη Γη, προσανατολισμένα στις προτεραιότητες του ΝΑΤΟ και χρηματοδοτούμενα από τον ιμπεριαλιστικό αυτό οργανισμό.
Η ίδια η ιστορία του ΝΑΤΟ αποδεικνύει περίτρανα τι ακριβώς εννοούν οι μακελάρηδες των λαών όταν μιλούν για «ειρήνη» και «ασφάλεια». Εννοούν την εισβολή σε ανεξάρτητα κράτη, την κατοχή, τη δολοφονία των λαών, τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια προκειμένου να κάνουν τους λαούς υποχείριά τους. Εννοούν τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των αγορών, το ξαναμοίρασμα της «πίτας». Εννοούν την επιβολή της δικής τους «ειρήνης» μέσα από τον πόλεμο και τις επεμβάσεις. Εννοούν την επιβολή της δικής τους «ασφάλειας», των παγκόσμιων «τρομονόμων», της υποταγής, της βάφτισης όποιων «αφορμών» – πραγματικών ή κατασκευασμένων – εκείνοι επιθυμούν ως casus beli. Και η επιστήμη έρχεται να εξυπηρετήσει ακριβώς αυτούς τους σκοπούς.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας από τους τομείς που αποτελούν προτεραιότητα του ΝΑΤΟ είναι ο «πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία». Στον τομέα αυτόν συμβάλλει και το πρόγραμμα «Επιστήμη για την ειρήνη και την ασφάλεια», που όπως αναφέρεται «υποστηρίζει έρευνα σχετική με την ασφάλεια στα ερευνητικά πεδία προτεραιότητας της “άμυνας ενάντια στην τρομοκρατία” που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων, όπως η ταχεία ανίχνευση χημικών, βιολογικών, ραδιενεργών ή πυρηνικών παραγόντων ή όπλων, εξουδετέρωση των παραπάνω παραγόντων, ιατρικών αντιμέτρων και εξουδετέρωση εκρηκτικών».
Αραγε, στο Ιράκ, όπου υποτίθεται ότι είχαν «εντοπιστεί» όπλα μαζικής καταστροφής – σαν αυτά που υπογραμμίζεται στο πρόγραμμα – ο εντοπισμός είχε γίνει από κάποιους επιστήμονες; Αν αύριο μεθαύριο σε κάποια άλλη χώρα, σε κάποιο άλλο μέρος της Γης, όπου η λυκοσυμμαχία θέλει να επέμβει, πού θα αναζητήσει την τεκμηρίωση; Ποιος θα συμβάλει ώστε ο επόμενος πόλεμος να βαφτιστεί «ανθρωπιστική επέμβαση»; Ενα τέτοιο «φυτώριο» επιστημόνων κατασκευάζει το ΝΑΤΟ. Και είναι κρίσιμο οι επιστήμονες να γυρίσουν την πλάτη, να μη συμμετέχουν σε τέτοια προγράμματα, να μη δεχτούν να μπει η δική τους υπογραφή στην επόμενη «έξυπνη» βόμβα.
Κομβικό σημείο του ΝΑΤΟικού προγράμματος είναι και η «περιβαλλοντική ασφάλεια», όπως αποκαλύφτηκε και από πρόσφατο φόρουμ για το συγκεκριμένο θέμα. Το ΝΑΤΟικό πρόγραμμα διαθέτει ένα πάνελ που «ασχολείται με την αυξανόμενη απειλή της οικοτρομοκρατίας, τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, τη ρύπανση των υδάτων, την ερημοποίηση και τη διάβρωση του εδάφους». Ολα τα παραπάνω, υπό το πρίσμα της «ασφάλειας». Αλλωστε, στο πλαίσιο αυτό περιλαμβάνεται και η έρευνα για «μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των στρατιωτικών δραστηριοτήτων»! Σαν να λέμε, «σκοτώστε, αλλά με όπλα φιλικά προς το περιβάλλον»…
Σύμφωνα με παρουσίαση στο φόρουμ για την περιβαλλοντική ασφάλεια, ανάμεσα στους «περιβαλλοντικούς παράγοντες που έχουν αντίκτυπο στην ασφάλεια και τη σταθερότητα» περιλαμβάνεται και η ποιότητα του αέρα, οι κλιματικές αλλαγές, η «τρύπα του όζοντος», η αύξηση της θερμότητας στον πλανήτη, η χρήση της γης, τα απορρίμματα, οι ενεργειακές πηγές, τα τρόφιμα, η προστασία της υγείας… Μήπως πρόκειται το ΝΑΤΟ να κατηγορήσει τις πολυεθνικές ως «διαταραχτές» της «περιβαλλοντικής ασφάλειας»; Μήπως το ΝΑΤΟ νουθετεί τα μονοπώλια για την πρόκληση μιας σειράς καταστροφών, από τη μόλυνση, τα τοξικά απόβλητα, τις επεμβάσεις για τον έλεγχο των αγωγών, τις «επισιτιστικές κρίσεις» για τον έλεγχο των τιμών κλπ.;
Είναι πολυπλόκαμοι οι μηχανισμοί του κεφαλαίου που έχουν στόχο να εγκλωβίσουν τους επιστήμονες, τους ερευνητές και τους φοιτητές στους σκοπούς της αύξησης της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου. Η έρευνα για το όφελος των λαϊκών συμφερόντων δεν «πουλάει». Ως εκ τούτου δε χρηματοδοτείται, όχι μόνο από τις πολυεθνικές και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, αλλά ούτε από το αστικό κράτος. Δεν «πουλάει» μια έρευνα χρονοβόρα και πολυέξοδη για την αντισεισμική θωράκιση. Περισσότερο «πουλάνε» οι έρευνες για τις δήθεν προβλέψεις, που ακόμα και αν υπάρχουν δεν αξιοποιούνται, γιατί «πουλάει» περισσότερο η …ανοικοδόμηση μετά την καταστροφή.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΝΑΤΟ επικαλείται πως «η ικανότητα πρόβλεψης ή ακόμη και αποτροπής καταστροφών θα οδηγήσει σε έναν ασφαλέστερο κόσμο». Ποιας πρόβλεψης; Της πρόβλεψης των καταστροφών για να μην πληγεί ο λαός της μίας ή της άλλης περιοχής; Ο ιμπεριαλισμός έχει απαντήσει με τις πράξεις του πόσο ενδιαφέρεται. Τρανό παράδειγμα, η περίπτωση της Νέας Ορλεάνης στις ΗΠΑ, που ένας και μόνο τυφώνας ήταν αρκετός για να σκορπίσει εκατοντάδες νεκρούς. Στον αντίποδα βρίσκεται η Κούβα, που παρόλο που πλήττεται συχνά πυκνά από τυφώνες λαμβάνει μέτρα για να μη θρηνεί εκατόμβες θυμάτων…
Επιστήμονες αλυσοδεμένους στους πολεμοκάπηλους σκοπούς της λυκοσυμμαχίας του θέλει το ΝΑΤΟ. Επιστήμονες που να εξετάζουν και να ερευνούν ποια πεδία μπορεί να αποτελέσουν «κίνδυνο» για την ασφάλεια, με ποιο τρόπο, πότε… Επιστήμονες που, «ανακαλύπτοντας» αυτούς τους κινδύνους, θα τεκμηριώνουν «επιστημονικά» την «ανάγκη» να πάρει μέτρα η «διεθνής κοινότητα». Πάντα για τη διατήρηση της «ειρήνης» και της «ασφάλειας»… Επιστήμονες στρατευμένους στους σκοπούς του ιμπεριαλισμού, γρανάζια της πολεμικής μηχανής του ΝΑΤΟ.
Η χρηματοδότηση της κατά παραγγελία έρευνας που αξιοποιείται για συγκεκριμένους σκοπούς είναι ένα δόλωμα για τους ερευνητές που αν μη τι άλλο πασχίζουν να προχωρήσουν ακόμα παραπέρα την επιστήμη. Και είναι δόλωμα, γιατί επιλέγοντας να συμμετέχουν σε τέτοια προγράμματα, με προκαθορισμένους στόχους, εγκαταλείπουν το δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης της επιστήμης στην υπηρεσία των λαϊκών συμφερόντων. Από τα «ευρωπαϊκά πακέτα», μέχρι τις έρευνες που χρηματοδοτούν πολυεθνικές με προκαθορισμένα, δεσμευμένα και κατευθυνόμενα αποτελέσματα από τις ίδιες τις πολυεθνικές – χρηματοδότες, μέχρι τα ερευνητικά προγράμματα του ΝΑΤΟ, ρέει πολύ νερό στο αυλάκι. Και, ιδιαίτερα για τα προγράμματα του ΝΑΤΟ, περισσεύει κάθε δικαιολογία περί αξιοποίησης της επιστήμης για την ανθρωπότητα, έστω και με τους όρους εκείνους που «επιτρέπονται» σήμερα.
Είναι κρίσιμο οι επιστήμονες να αντισταθούν, να μη δεχτούν να υποταχθούν σε αντιδραστικούς σκοπούς. Κρίσιμο, για τον ίδιο το ρόλο τους. Και είναι ακόμα πιο κρίσιμο για τους φοιτητές, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς, είτε δουλεύουν σε ερευνητικά προγράμματα είτε όχι, να πάρουν ξεκάθαρη θέση από νωρίς, από τα πρώτα χρόνια στο πανεπιστήμιο. Η απάντηση στο ερώτημα ποιόν εξυπηρετεί η επιστήμη, είναι καθοριστική στην ανάπτυξη ενός μαζικού διεκδικητικού κινήματος που παλεύει για το πανεπιστήμιο των λαϊκών αναγκών, για πτυχία με αξία, για ενιαία ανώτατη εκπαίδευση αποκλειστικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν.
Είναι αποκαλυπτικός ο μονόλογος στο θεατρικό έργο «Ζωή του Γαλιλαίου» του Μπ. Μπρεχτ: «Θεωρώ πως ο μοναδικός σκοπός της επιστήμης έγκειται στο ξαλάφρωμα της ανθρώπινης ύπαρξης από το μόχθο. Οταν επιστήμονες τρομοκρατημένοι από ιδιοτελείς δυνάμεις αρκούνται να συγκεντρώνουν γνώσεις χάριν της γνώσεως, μπορεί η επιστήμη να καταντήσει σακάτης και οι καινούριες σας μηχανές να σημάνουν μονάχα καινούριες δυστυχίες. (…) Είχα σαν επιστήμονας μια μοναδική δυνατότητα. (…) Αν είχα αντισταθεί θα μπορούσαν οι φυσικοί επιστήμονες να φτάσουν σε κάτι ανάλογο με τον όρκο του Ιπποκράτη, των γιατρών, στην πανηγυρική υπόσχεση να χρησιμοποιούν τη γνώση τους μονάχα για το καλό της ανθρωπότητας! Οπως είναι τώρα, το πιο πολύ που μπορεί κανείς να ελπίζει, είναι ένα γένος εφευρετικών νάνων, πρόθυμων να εκμισθώνονται για τα πάντα. Εφτασα ακόμα στην πεποίθηση πως ποτέ δε βρέθηκα σε πραγματικό κίνδυνο. Για μερικά χρόνια ήμουνα το ίδιο ισχυρός όσο και η εξουσία. Και παράδωσα τη γνώση μου στους δυνάστες, να τη χρησιμοποιήσουν, να της κάνουν κακή χρήση εντελώς σύμφωνα με το πώς υπηρετούσε τους σκοπούς τους».
06.27.08
Τραμπούκοι πιστοί στο καθήκον
Τη φωτιά από τη δράση των ταξικών δυνάμεων νιώθουν στα μπατζάκια τους οι εργατοπατέρες του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού. Γι’ αυτό, προσπαθούν με κάθε τρόπο, ακόμα και με τη χρήση ωμής σωματικής βίας να προασπίσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Είναι χαρακτηριστική η επίθεση την Τετάρτη, μέρα πανελλαδικής απεργίας των οικοδόμων, σε βάρος του οργανωτικού γραμματέα του Εργατικού Κέντρου Κεφαλονιάς και Ιθάκης (ΕΚΚΙ) Θ. Χαΐνη από τον πρόεδρο του ΔΣ του Σωματείου Οικοδόμων Αργοστολίου Γεράσιμο Αλεξανδράτο και τον Κώστα Αμβροσιάτο, μέλος του ΔΣ, την οποία καταγγέλλει με ανακοίνωσή του το ΕΚΚΙ.
Οι δύο «συνδικαλιστές» επιτέθηκαν στον Θ. Χαΐνη την ώρα που μοίραζε προκηρύξεις της Ομοσπονδίας των Οικοδόμων. Αυτό ενόχλησε τους δύο εργατοπατέρες. Ο Γ. Αλεξανδράτος τον γρονθοκόπησε στο πρόσωπο τραυματίζοντάς τον και ο Κ. Αμβροσιάτος άρχισε τις απειλές του τύπου «θα σας κόψουμε τα χέρια και τα πόδια εάν ξανακολλήσετε αφίσες της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδος». Το ΕΚΚΙ καταγγέλλει ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι δύο εργατοπατέρες παίζουν το ρόλο του τραμπούκου σε βάρος στελεχών του ταξικού κινήματος. Η αντίδρασή τους δείχνει το φόβο τους για την αυξανόμενη απήχηση των ταξικών δυνάμεων. Οσο για τους εργοδότες, φαίνεται πως έχουν στη δούλεψή τους άξιους μπιστικούς. Και μάλιστα τόσο πειθαρχημένους, ώστε να αναλαμβάνουν και το ρόλο του τραμπούκου όταν αδυνατούν να ανταποκριθούν στο καθήκον της υπονόμευσης των εργατικών αγώνων που τους έχει αναθέσει η εργοδοσία. (Ριζοσπάστης 27/6/2008)
Στήνουν μηχανισμό κατοχής χωρών μετά από ιμπεριαλιστική επέμβαση!
Εγγραφο του υπουργείου Δικαιοσύνης αποκαλύπτει σήμερα ο «Ρ», με το οποίο καλούνται να συμμετάσχουν δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι και διοικητικοί υπάλληλοι, για να στελεχώσουν αποστολές – επεμβάσεις της ΕΕ σε άλλα κράτη
«Σάρκα και οστά» παίρνει η υλοποίηση και στελέχωση των μηχανισμών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, αλλά και των μηχανισμών κατοχής μετά τις επεμβάσεις, στο πλαίσιο της Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας, από την Ευρωπαϊκή Ενωση σε συνεργασία με τα κράτη – μέλη της.
Η ελληνική κυβέρνηση – όπως αποκαλύπτει σήμερα ο «Ρ» – έχει ξεκινήσει την αναζήτηση εκείνων που θα στελεχώσουν αυτούς τους μηχανισμούς.
Ο «Ρ» αποκαλύπτει έγγραφο του υπουργείου Δικαιοσύνης (σ.σ. και άλλα υπουργεία έχουν δρομολογήσει ανάλογες ενέργειες) με το οποίο καλούνται δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι αλλά και διοικητικοί υπάλληλοι να εκδηλώσουν ενδιαφέρον για να εκπαιδευτούν, ώστε να συμμετάσχουν σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε κράτη, στο πλαίσιο της εφαρμογής της Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας (ΚΕΠΑΑ).
Σύμφωνα με πληροφορίες, τα υπουργεία έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμου για το ποιο θα στείλει τους περισσότερους υποψήφιους να συμμετάσχουν σε αυτήν τη διαδικασία. Ενώ οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι το υπουργείο Εξωτερικών κατέχει οργανωτικό ρόλο στην όλη επιχείρηση.
Και συνεχίζει, περιγράφοντας τι ακριβώς θα κάνουν όσοι συμμετάσχουν στην ομάδα επέμβασης του υπουργείου Δικαιοσύνης:
«Ο τομέας αρμοδιότητας του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι αυτός του κράτους δικαίου. Στο πλαίσιο αυτό επιχειρείται η δημιουργία μιας ομάδας εξειδικευμένων προσώπων νομικών ειδικοτήτων (κυρίως δικαστών, εισαγγελέων, δικηγόρων, αλλά και διοικητικών υπαλλήλων) που θα έχει την εμπειρία και την ετοιμότητα να στηρίξει το κράτος δικαίου των περιοχών που αντιμετωπίζουν κρίση, όταν και όπου αποφασιστεί η επέμβαση από τα αρμόδια κοινοτικά όργανα».
Στην πραγματικότητα, λένε κυνικά ότι θέλουν να στήσουν έναν μηχανισμό που μετά την όποια στρατιωτική επέμβαση θα επιβάλλει το ιμπεριαλιστικό «δίκαιο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο κράτος που θα είναι υπό κατοχή! Στην ουσία οργανώνουν κράτος, ή πιο σωστά τις μη στρατιωτικές λειτουργίες του, αφού αυτές τις αναλαμβάνει ο στρατός κατοχής μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες του. Ετσι, για παράδειγμα, μετά από στρατιωτική επέμβαση και κατοχή σε κάποια χώρα θα είναι έτοιμος να στηθεί και μηχανισμός αστυνομίας, δικαστηρίων κλπ.
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο το υπουργείο Δικαιοσύνης δραστηριοποιείται και γι’ αυτό το λόγο η Γενική Διεύθυνση Νομοθετικού Συντονισμού και ειδικών Διεθνών Νομικών Σχέσεων – Τμήμα Ευρωπαϊκής Ενωσης, έστειλε το συγκεκριμένο έγγραφο στους αποδέκτες. Μάλιστα, όπως σημειώνεται σε αυτό, καλούνται όσοι ενδιαφέρονται και πληρούν τα βασικά προσόντα να αποστείλουν σύντομα τα βιογραφικά στοιχεία, προκειμένου να προωθηθούν οι υποψηφιότητες της Ελλάδας για τη στελέχωση μελλοντικών αποστολών της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τη διαχείριση κρίσεων με μη στρατιωτικά μέσα.
Για την πλήρωση των θέσεων, το υπουργείο θέτει τις εξής προϋποθέσεις:
«Δικαστές, Εισαγγελείς ή Δικηγόροι, Διοικητικοί και Σωφρονιστικοί Υπάλληλοι με ιδιαίτερη γνώση ζητημάτων διεθνούς δικαίου, συμβάσεων και αρχών για τα δικαιώματα του ανθρώπου, με πολυετή επαγγελματική και διεθνή εμπειρία, κυρίως σε θέματα διαχείρισης κρίσεων, καθώς και επαρκή γνώση ξένων γλωσσών.
Εφόσον επιλεγούν πρόσωπα από την ομάδα Ελλήνων υποψηφίων για τη στελέχωση των μελλοντικών αποστολών, τα εν λόγω πρόσωπα θα κληθούν όταν παραστεί ανάγκη να απουσιάσουν από την υπηρεσία τους για χρονικό διάστημα 6 μηνών έως 1 έτος».
Σημειώνεται ότι, όπως αναφέρει το έγγραφο: «Κατά την τελευταία τριετία, έχουν διοργανωθεί στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης σεμινάρια διαχείρισης κρίσεων με μη στρατιωτικά μέσα, κατά τα οποία έχουν εκπαιδευτεί μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης στον εξειδικευμένο τομέα του κράτους δικαίου 6 Δικαστές, 2 Εισαγγελείς και 4 Δικαστικοί και Διοικητικοί Υπάλληλοι».
Πάντως, οι μελλοντικές αποστολές – επεμβάσεις της ΕΕ σε κράτη δε θα στελεχωθούν αποκλειστικά από πρόσωπα που έχουν ήδη εκπαιδευτεί στα ανωτέρω σεμινάρια, αλλά και από άλλα πρόσωπα, εφόσον αυτά διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα.
Τέλος, όπως αναφέρει το έγγραφο, «όσοι εκδηλώσουν ενδιαφέρον, θα πρέπει σε περίπτωση επιλογής τους να είναι σε θέση μόλις ειδοποιηθούν να αναχωρήσουν από την υπηρεσία τους σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα για τη χώρα αποστολής».
Τι, όμως, ορίζεται σαν «κρίση» στα ευρωπαϊκά όργανα και πότε χρήζει επέμβασης; Πότε κινητοποιείται ο ευρωστρατός και οι πολιτικές δυνάμεις «αρωγής»; Το γενικό πλαίσιο δίνεται από τη Συνθήκη της Λισαβόνας, τη μετάλλαξη του Ευρωσυντάγματος, την οποία ψήφισαν πρόσφατα στα βιαστικά και εν κρυπτώ από τον ελληνικό λαό, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, όπου, μεταξύ άλλων στο κεφάλαιο της ΚΕΠΑΑ, τονίζεται ότι «όταν μια διεθνής κατάσταση απαιτεί επιχειρησιακή δράση εκ μέρους της Ενωσης, το Συμβούλιο εκδίδει τις αναγκαίες αποφάσεις. Η κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας περιλαμβάνει τον προοδευτικό προσδιορισμό κοινής αμυντικής πολιτικής της Ενωσης. Η κοινή αμυντική πολιτική θα οδηγήσει στην κοινή άμυνα, όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο λάβει σχετική απόφαση με ομοφωνία».
Ο όρος «κρίση» περιγράφεται σε πλήθος αποφάσεων της ΕΕ και αναφέρεται σε πληθώρα θεμάτων, καλύπτοντας μια ευρύτατη γκάμα δράσεων που χαρακτηρίζει «τρομοκρατικές», «αντιδημοκρατικές», «αντίθετες στα ανθρώπινα δικαιώματα», κλπ., χωρίς να αποσαφηνίζεται πλήρως το περιεχόμενο αυτών των όρων που χωρά ιμπεριαλιστικές ερμηνείες κατά το δοκούν, προκειμένου να προσαρμόζεται κατά τις ανάγκες… Κρίση, με λίγα λόγια, είναι οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της Ενωσης.
Ως παραδείγματα «κρίσεων», όπου έχει ήδη επέμβει η Ενωση, μπορούμε να αναφέρουμε χαρακτηριστικά τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, όπου η ΕΕ έχει αποστείλει αστυνομική δύναμη (βλ. μη στρατιωτικό προσωπικό) της τάξης των 531 προσώπων, την ΠΓΔΜ, περίπου 350 άτομα ελαφρά οπλισμένου στρατιωτικού προσωπικού. Αντίστοιχες επιχειρήσεις βλέπουμε στη ΛΔ Κονγκό, στα Παλαιστινιακά εδάφη με την αποστολή σωμάτων αστυνομικής υποστήριξης, στη Γεωργία, όπου η ΕΕ απέστειλε νομικό και δικαστικό προσωπικό στην επιχείρηση «Θέμις». Ακόμα η πολιτικο – στρατιωτική αποστολή στο Νταρφούρ του Σουδάν, οι παρατηρητές στην Ινδονησία και τελευταίο το Κοσσυφοπέδιο.
Τα κράτη – μέλη που συγκροτούν πολυεθνικές δυνάμεις μπορούν να θέτουν τις δυνάμεις αυτές στη διάθεση της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας. Ενώ: «Οι αποφάσεις σχετικά με την ΚΕΠΑΑ, καθώς και οι αποφάσεις που αφορούν την πραγματοποίηση μιας αποστολής εκδίδονται από το Συμβούλιο ομόφωνα μετά από πρόταση του ύπατου εκπροσώπου της Ενωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας ή πρωτοβουλία κράτους – μέλους».
Σε αυτές τις αποστολές, όπου «η Ενωση μπορεί να κάνει χρήση στρατιωτικών και μη στρατιωτικών μέσων, περιλαμβάνονται κοινές δράσεις αφοπλισμού, ανθρωπιστικές αποστολές και αποστολές διάσωσης, αποστολές με στόχο την παροχή συμβουλών και αρωγής επί στρατιωτικών θεμάτων, αποστολές πρόληψης των συγκρούσεων και διατήρησης της ειρήνης, αποστολές μαχίμων δυνάμεων που αναλαμβάνονται για τη διαχείριση των κρίσεων, στις οποίες περιλαμβάνονται οι αποστολές αποκατάστασης της ειρήνης και οι επιχειρήσεις σταθεροποίησης μετά το πέρας των συγκρούσεων. Ολες οι αποστολές αυτές μπορούν να συμβάλουν στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, μεταξύ άλλων με τη στήριξη τρίτων χωρών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο έδαφός τους».
Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, με αφορμή τα περιβαλλοντικά προβλήματα, έχει εφευρεθεί ένα ακόμα πρόσχημα για επεμβάσεις. Η ελληνική κυβέρνηση και συγκεκριμένα το υπουργείο Εξωτερικών, στα τέλη του περασμένου Μάη, διοργάνωσε Σύνοδο στην Αθήνα στο πλαίσιο της προεδρίας της στο λεγόμενο «Δίκτυο Ανθρώπινης Ασφάλειας», με κύριο θέμα τις επεμβάσεις σε άλλες χώρες με πρόσχημα την …οικολογία.
Με αυτούς τους τρόπους, δημιουργείται ένας πλήρης πολιτικοστρατιωτικός μηχανισμός που θα αναλαμβάνει και θα υλοποιεί τόσο στα κράτη – μέλη της ΕΕ, όσο και σε τρίτες χώρες επεμβατικές αποστολές, με στόχο την εδραίωση της εξουσίας της «νέας τάξης». Η ΕΕ, με πρόσχημα την τρομοκρατία, τις «ανθρωπιστικές – ειρηνευτικές» επεμβάσεις, έχει προ πολλού συστήσει και πλέον τελειοποιεί έναν μηχανισμό, που θα μπορεί να υποκαταστήσει και να «εκπαιδεύσει κατάλληλα» ανθρώπους, για να πληρώσουν καίριες κυβερνητικές θέσεις και να πραγματοποιήσουν στρατιωτικές επιθέσεις στα κράτη – μέλη που κρίνεται ότι «αντιμετωπίζουν κρίση». (Ριζοσπάστης 27/6/2008)
06.25.08
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΗ ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ «LADY FASHION»: Βρήκαν αποκούμπι στο ταξικό τους Συνδικάτο
Σωματεία της Αθήνας και κομμουνιστές από τη συνοικία σφράγισαν χτες την επιχείρηση – κάτεργο. Εδωσαν απάντηση στους τραμπουκισμούς και υποχρέωσαν την εργοδοσία σε υποχώρηση
Με «όπλο» αυτό που φοβίζει αληθινά το κεφάλαιο, την ταξική συσπείρωση και αλληλεγγύη, απάντησαν οι εργάτες στη βιοτεχνία ιματισμού «LADY FASHION» στην αυθαιρεσία και την άγρια τρομοκρατία που προσπαθεί να επιβάλει η εργοδοσία. Χτες το ξημέρωμα, την επομένη δηλαδή του προχτεσινού – μέχρι αίματος – ξυλοδαρμού από τσιράκια της εργοδοσίας των εργατών που αρνήθηκαν να δουλέψουν Κυριακή και των συναδέλφων τους που έσπευσαν να τους υπερασπιστούν, οι εργάτες «πλημμύρισαν» το χώρο έξω από το εργοστάσιο.
Με μπροστάρη το κλαδικό τους σωματείο και τη συμπαράσταση άλλων ταξικών συνδικάτων της Αθήνας έβαλαν λουκέτο στην πύλη, ξεκαθαρίζοντας την αποφασιστικότητά τους να διεκδικήσουν τα αυτονόητα που τους στερεί ο εργοδότης: Να πληρώνονται για τη δουλειά τους, να ασφαλίζονται, να μην απολυθεί κανένας απ’ όσους βρέθηκαν τη Δευτέρα στο στόχαστρο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και επιθετικότητας.
Η ενότητα και η αποφασιστικότητα των εργαζομένων είχε αποτέλεσμα. Λίγο μετά τις 10 το πρωί, η εργοδοσία ανακάλεσε τις 120 απολύσεις που είχε ανακοινώσει το μεσημέρι της Δευτέρας. Δεσμεύτηκε ότι όλοι θα επιστρέψουν στη δουλειά τους και ότι θα ασφαλιστούν κανονικά. Επίσης, δεσμεύτηκε ότι θα καταβάλει στους εργάτες όσα δεδουλευμένα χρωστά μέχρι την επόμενη Παρασκευή και ότι θα σταματήσει κάθε απειλή και επίθεση.
Οσο για το πραγματικό αφεντικό; «Εξαφανισμένο! Κανείς δεν το ξέρει! Εμείς ξέρουμε μόνο τους “προϊστάμενους”. Εγώ πήγα στο ΙΚΑ με το όνομα του ιδιοκτήτη της επιχείρησης και μου είπαν πως αυτός εμφανίζεται σε επιχείρηση με άλλη έδρα» καταγγέλλει ένας από τους εργάτες.
Το σωματείο στάθηκε αποκούμπι για τους μετανάστες. Η παρέμβαση και η δράση του δημιουργούν πολλές ελπίδες: «Το σωματείο ήρθε δύο φορές. Μετά από αυτό, το αφεντικό έδωσε κάποια λεφτά». Γι’ αυτό και ήταν δεκάδες οι εργάτες που συμπλήρωσαν αιτήσεις για να γραφούν στο σωματείο, αναγνωρίζοντας τη συνέπεια με την οποία υπερασπίστηκε τα δικαιώματά τους. Αλλοι καθισμένοι στο πρεβάζι έξω από τη βιοτεχνία, άλλοι ακουμπώντας στο καπό σταθμευμένων αυτοκινήτων, άλλοι στο γόνατο και άλλοι στις πλάτες συναδέλφων τους συμπλήρωσαν την αίτηση εγγραφής στο Συνδικάτο, έκαναν το θαρραλέο βήμα, αψηφώντας τα βλέμματα των μπιστικών της εργοδοσίας που έκοβαν βόλτες ανήσυχοι.
«Ο αγώνας μας μπορεί να έχει αποτέλεσμα, μπορεί να μας εξασφαλίσει μεροκάματα, ασφάλιση. Σας καλούμε να οργανωθείτε στο συνδικάτο, να είστε σε καθημερινή επαφή μαζί του, να παλεύουμε ενωμένοι Ελληνες και μετανάστες εργάτες για τα δικαιώματά μας…» τόνισαν συνδικαλιστές απευθυνόμενοι στους εργάτες.
Το αποτέλεσμα της χτεσινής κινητοποίησης, στο οποίο αναφέρθηκε μιλώντας στους εργάτες ο Δήμος Θεοδώρου, πρόεδρος της ΟΕΚΙΔΕ, έγινε δεκτό με χειροκροτήματα και πλατιά χαμόγελα. Χωρίς να υποτιμούνται οι δυσκολίες που έχει ο αγώνας, χωρίς υποτίμηση όμως και των σημαντικών βημάτων που έγιναν για να οργανωθεί η αντίσταση των εργαζόμενων, να μπουν οι βάσεις για πιο σημαντικά βήματα το επόμενο διάστημα.
Χαρακτηριστικό, τέλος, των συνθηκών που επικρατούν στην επιχείρηση είναι και το γεγονός ότι η Επιθεώρηση Εργασίας, που μόλις χτες ήρθε για έλεγχο στην επιχείρηση, μετά δηλαδή από τις διαστάσεις που πήρε το θέμα και την παρέμβαση του Συνδικάτου Κλωστοϋφαντουργών, ανακάλυψε σοβαρές παρανομίες. Κάτω από το βάρος των εξελίξεων και μην μπορώντας να αγνοήσει τις σοβαρές παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας, αποφασίστηκε να επιβληθεί στην εργοδοσία πρόστιμο ύψους 30.000 ευρώ, ενώ δόθηκε εντολή του εισαγγελέα να κινηθούν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες. (Ριζοσπάστης 25/6/2008)
06.22.08
Η πολεμική βιομηχανία τρίβει τα χέρια της
Τεράστια κέρδη συγκεντρώνει η πολεμική βιομηχανία σ’ όλο τον κόσμο ως αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της αλλαγής των στρατιωτικών δογμάτων. Οι πωλήσεις των 100 μεγαλύτερων πολεμικών βιομηχανιών έφτασαν το 2007 τα 315 δισ. δολάρια, αυξημένες κατά 9% σε σχέση με το 2006 και κατά 5% σε πραγματικούς όρους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις 100 μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες οι 41 είναι αμερικανικές και οι πωλήσεις τους αντιπροσωπεύουν το 63% των συνολικών πωλήσεων. Οι 34 από τις 100 μεγαλύτερες βιομηχανίες του κλάδου είναι ευρωπαϊκές με το 29% των συνολικών πωλήσεων.
Το Ινστιτούτο Εξοπλισμών και Αφοπλισμού (SIPRI) σημειώνει ότι η αύξηση των πωλήσεων οφείλεται στις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες των κατοχικών δυνάμεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και στην επέκταση του τομέα επικοινωνιών και υψηλής τεχνολογίας για στρατιωτικούς σκοπούς.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του διεθνούς ειδησεογραφικού Bloomberg οι δέκα πρώτες πολεμικές βιομηχανίες (με βάση τις πωλήσεις τους) είναι: 1. Η Boeing(ΗΠΑ) με πωλήσεις 30.690 εκατομμυρίων δολαρίων και καθαρά κέρδη 2.215 εκατομμυρίων δολαρίων. 2. Η Lockheed Martin με πωλήσεις 28.120 εκατ. δολ. και καθαρά κέρδη 2.259 εκατ. δολαρίων. 3. Η ΒΑΕ Systems (Βρετανία) με πωλήσεις 24.060 εκατ. δολαρίων και κέρδη 1.189 εκατ. δολ. 4. Η Northorp Grumman (ΗΠΑ) με πωλήσεις 23.650 εκατ. δολ. και κέρδη 1.542 εκατ. δολ. 5. Η Raytheon(ΗΠΑ) με πωλήσεις 19.530 εκατ. δολ. και κέρδη 1.283 εκατ. δολ. 6. Η General Dynamics(ΗΠΑ) με πωλήσεις 18.770 εκατ. δολ. και κέρδη 1.856 εκατ. δολ. 7. Η EADS(Δυτ. Ευρώπη) με πωλήσεις 12.600 εκατ. δολ. και κέρδη 124 εκατ. δολ. 8. Η L-3 Communications (ΗΠΑ) με πωλήσεις 9.980 εκατ. δολ. και κέρδη 526 εκατ. δολ. 9. Η Finneccanica (Ιταλία) με πωλήσεις 8.990 εκατ. δολ. και κέρδη 1.280 εκατ. δολ. 10. Η Thales (Γαλλία) με πωλήσεις 8.240 εκατ. δολ. και κέρδη 487 εκατ. δολ.
Τη διετία 2006 – 2007 είχαμε επίσης θεαματικές ανακατατάξεις στον τομέα της πολεμικής βιομηχανίας με τη μορφή των συγχωνεύσεων και των εξαγορών, οι οποίες εκφράζουν τη διαδικασία της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου στον τομέα αυτό. Μόνο κατά τη διάρκεια του 2007 υπήρξαν 53 μεγάλες συγχωνεύσεις και εξαγορές στη Βόρειο Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη. Τρεις από αυτές ήταν συγχωνεύσεις μεταξύ βιομηχανιών από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες και 16 ήταν συγχωνεύσεις ευρωπαϊκών και αμερικανικών βιομηχανιών. Σχεδόν όλες οι διατλαντικές συγχωνεύσεις έγιναν μεταξύ αμερικανικών και βρετανικών πολεμικών βιομηχανιών. Γεγονός που αποδεικνύει τη στενή σχέση των δύο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στο στρατιωτικό τομέα. (Ριζοσπάστης 22/6/2008)
