07.06.08
Πίσω από την επιχείρηση απελευθέρωσης
Από την αρχή πολλά ήταν τα ερωτήματα και οι σκοτεινές πτυχές της επιχείρησης αυτής. Σύμφωνα με την εκδοχή που έδωσε ο Χουάν Μανουέλ Σάντος, υπουργός Αμυνας, γνωστός αντιδραστικός πολιτικός και γόνος βαρόνων των ΜΜΕ στη χώρα, επίσης του ναρκεμπορίου και με άμεση σχέση με τους παραστρατιωτικούς φονιάδες, Κολομβιανοί στρατιώτες, που παρίσταναν τα μέλη μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης, φιλικά προσκείμενης προς τους αντάρτες των FARC, με πρόσχημα ότι θα μετέφεραν με ελικόπτερο τους ομήρους σε στρατόπεδο για να συναντήσουν τον ηγέτη των FARC, Αλφόνσο Κάνο, ουσιαστικά έστησαν παγίδα στους αντάρτες, αφοπλίζοντας και συλλαμβάνοντας τους δύο αντάρτες που συνόδευαν τους κρατούμενους. Η όλη επιχείρηση παρουσιάστηκε με φανφάρες ως διείσδυση στα ανώτερα κλιμάκια των ανταρτών.
Ωστόσο τα στοιχεία που δίνει ο Ναρκίσο Ισα Κόντε, μέλος του προεδρείου του Ηπειρωτικού Μπολιβαριανού Συντονιστικού, που συσπειρώνει τις ριζοσπαστικές δυνάμεις της Λατινικής Αμερικής, ανάμεσά τους και τις FARC, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα δεν υπήρξε καμία στρατιωτική διάσωση, απλά ο κολομβιανός στρατός επέμβηκε στην τελική φάση μιας πραγματικής συμφωνίας για παράδοση των 15 κρατουμένων, που είχε επιτευχθεί ανάμεσα στην ηγεσία των ανταρτών και στους απεσταλμένους της Γαλλίας και της Ελβετίας, ως εκπροσώπων της λεγόμενης ομάδας ευρωπαϊκών κρατών «Φίλων» της Κολομβίας που είχαν εκφραστεί υπέρ μιας ανθρωπιστικής ανταλλαγής κρατουμένων.
Οπως σημειώνει ο Κόντε, με άρθρο του στην εφημερίδα του ΚΚ Βενεζουέλας, «Τριμπούνα Ποπουλάρ», αυτές οι επαφές είχαν γίνει από τον ηγέτη των ανταρτών Ραούλ Ρέγιες και διακόπηκαν με τη δολοφονία του από τον κολομβιανό στρατό και τη συνδρομή Αμερικανών με την επέμβαση στο έδαφος του Εκουαδόρ, ακριβώς για να μη φανεί ότι οι αντάρτες ήθελαν να προχωρήσουν και σε νέα μονομερή απελευθέρωση, μετά από άλλες δύο που είχαν προηγηθεί. Ο νέος ηγέτης των ανταρτών Αλφόνσο Κάνο, που ανέλαβε την ηγεσία μετά το θάνατο του ιστορικού ηγέτη Μανουέλ Μαρουλάντα, συνέχισε τις επαφές για την ανταλλαγή. Επιβεβαιώνεται ότι την τελευταία περίοδο είχαν γίνει επαφές και είχαν συμφωνήσει να γίνει η παράδοση παρουσία της ηγεσίας των ανταρτών και των ξένων απεσταλμένων. Αυτό που συνέβη όπως λέει ο Κόντε, είναι ότι η κυβέρνηση Ουρίμπε έκλεψε την πρωτοβουλία από τους FARC, για να μην είναι αυτοί που θα έκαναν την παράδοση στους ξένους απεσταλμένους.
Η εκδοχή που δίνει λοιπόν ο Κόντε, είναι ότι τα περί διείσδυσης στα ανώτερα κλιμάκια των ανταρτών, που λέει η κολομβιανή κυβέρνηση, δε στέκουν. Το μόνο που έκαναν είναι να καταλάβουν στρατιώτες το ελικόπτερο της ανθρωπιστικής αποστολής (σε συνεννόηση ή μη με τους Ευρωπαίους απεσταλμένους, είναι ερωτηματικό) και να εμφανιστούν αυτοί ως μέλη της ανθρωπιστικής αποστολής. Αυτό έγινε γιατί ήξεραν πού είχαν ναυλωθεί τα ελικόπτερα και ποια ήταν τα δρομολόγιά τους.
Οπως λέει ο Ν. Ι. Κόντε, «όμως ο Ουρίμπε και η ΣΙΑ δεν ήθελαν να επιτρέψουν στους FARC, να είναι αυτοί που ελευθερώνουν τους κρατούμενους» και συμπληρώνει: «παίρνοντας την πρωτοβουλία ο Ουρίμπε είχε στα χέρια του μια ισχυρή “χορωδία” Μέσων ενημέρωσης και παρουσίασε την επιχείρηση ως τεράστια επιτυχία».
Και το άρθρο, που δίνει σημαντικές εξηγήσεις για τα γεγονότα, καταλήγει ασκώντας και κριτική σε πολλές από τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής (Βενεζουέλα, Βολιβία, Εκουαδόρ): «δεν μπορούμε να συγχαίρουμε τον Ουρίμπε. Από θέσεις πραγματικά επαναστατικές και προοδευτικές δεν μπορούμε να συγχαίρουμε αυτή τη στάση. Ούτε μπορούμε να μιλάμε για ανεπικαιρότητα της ένοπλης πάλης, για τον απλό λόγο ότι μπορεί να χρειαστεί να καταφύγουμε σε αυτή αν τα πράγματα συνεχίσουν όπως τώρα, αν ο 4ος αμερικανικός στόλος που βρίσκεται στη Λατινική Αμερική γίνει πιο πολύ απειλητικός, αν η βάση της Μάντα (Εκουαδόρ) μεταφερθεί στην Γκουαχίρα της Κολομβίας (κοντά στα σύνορα με τη Βενεζουέλα), αν το Πεντάγωνο επιμείνει στις αποσχιστικές κινήσεις στη Βολιβία, στο Εκουαδόρ ή τη Βενεζουέλα αργότερα, αν οι παραστρατιωτικοί συνεχίσουν τον αποσταθεροποιητικό τους ρόλο σε Εκουαδόρ και Βενεζουέλα, είμαστε υποχρεωμένοι να βγάλουμε το σπαθί του Μπολίβαρ».
Τα λόγια αυτά κατευθύνονται και προς τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, που είπε ότι θα «υποδεχτεί τον Ουρίμπε, ως αδελφό». Ο Κόντε σημειώνει πως «ελπίζει η έκφραση αυτή να είναι μόνο ένα λάθος και να μην σηματοδοτεί ένα πισωγύρισμα». Πολύ δε περισσότερο που ο Ουρίμπε είναι πιστός σύμμαχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που έχει ματοκυλήσει τον λαό της Κολομβίας, όπου σήμερα δυναμώνουν οι φωνές παρά την τρομοκρατία, που απαιτούν ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη και ακεραιότητα.
Τρεις χιλιάδες απολύσεις τη μέρα στις ΗΠΑ!
Ρεκόρ απολύσεων σημειώθηκε στις ΗΠΑ τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα την περασμένη Πέμπτη, οι απολύσεις τον Ιούνη έφθασαν τις 81.755, καταγράφοντας άνοδο 47%, συγκριτικά με τις 55.726 απολύσεις τον ίδιο μήνα του 2007. Την ίδια μέρα, το υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι η ανεργία ανέβηκε στο 5,5%, το υψηλότερο ποσοστό των τελευταίων τεσσάρων χρόνων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι «αναλυτές» περίμεναν πως οι απολύσεις τον Ιούνη θα περιορίζονταν στις 40.000 και η ανεργία θα έφθανε στο 54%.
Την ιδιαίτερα άσχημη κατάσταση για τους εργαζόμενους επιβεβαιώνει και η ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας ότι οι αιτήσεις για χορήγηση επιδόματος ανεργίας αυξήθηκαν την περασμένη βδομάδα κατά 16.000, φθάνοντας τις 404.000. Αλλο ένα στοιχείο που ήρθε να διαψεύσει τις εκτιμήσεις περί μείωσης του ρυθμού αύξησης της ανεργίας.
Οι εξελίξεις στην αγορά εργασίας των ΗΠΑ έρχονται τη στιγμή που ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) ανακοινώνει την εκτίμηση ότι η ανεργία, στο σύνολο των χωρών – μελών του, θα σημειώσει άνοδο το 2008 και το 2009. Η εκτίμηση περιλαμβάνεται σε έκθεση του ΟΟΣΑ με τίτλο «Προοπτικές της απασχόλησης» που δημοσιοποιήθηκε την περασμένη Τετάρτη στο Παρίσι.
Η έκθεση προβλέπει ποσοστό ανεργίας 5,7% του ενεργού πληθυσμού φέτος στη ζώνη του ΟΟΣΑ και 6% το 2009.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το κύμα των απολύσεων στις ΗΠΑ, αλλά και σε πολλές χώρες – μέλη του ΟΟΣΑ, συμπίπτει με τη διαπίστωση των διεθνών οργανισμών για μείωση του «κόστους εργασίας». Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι η μείωση του «κόστους εργασίας» θα οδηγούσε σε αύξηση της απασχόλησης, συμβαίνει το αντίθετο.
Οταν, μάλιστα, τη στιγμή που ανακοινώνεται ρεκόρ απολύσεων, έχουμε την αύξηση των παραγγελιών στις βιομηχανίες, τότε τα πράγματα ξεκαθαρίζουν ακόμη περισσότερο.
Οι εργοδότες, αλλά και οι κυβερνήσεις βλέπουν το «κόστος εργασίας» (όρος που συγκαλύπτει και τον πραγματικό χαρακτήρα των σχέσεων παραγωγής, αλλά και το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων) σαν χρυσή ευκαιρία για να πετύχουν την έξοδο από την κρίση και την αύξηση των κερδών τους, ρίχνοντας όλα τα βάρη στην εργατική τάξη, απομυζώντας μεγαλύτερη υπεραξία από μικρότερο αριθμό εργαζομένων. Αυτή εξάλλου είναι και η φιλοσοφία της «ανταγωνιστικότητας», που ανατρέπει το στερεότυπο της αστικής οικονομικής σκέψης ότι οι επιχειρήσεις κάνουν απολύσεις όταν δεν πηγαίνουν καλά και κάνουν προσλήψεις όταν μεγαλώνουν τα κέρδη τους. Με την «ανταγωνιστικότητα», οι απολύσεις γίνονται «δύναμη προώθησης» των κερδών και επιβραβεύονται από τους «μετόχους». (Ριζοσπάστης 6/7/2008)
Καλώς ήρθε το καλοκαίρι του 2008.
Ένα καλοκαίρι που σίγουρα δεν μοιάζει με τα προηγούμενα. Άλλωστε πότε ξανά αγοράζαμε το λίτρο της βενζίνης με περίπου 1,5 ευρώ δηλαδή κοντά στα 5 παλιά κατοστάρικα για όσους ακόμα θυμούνται τις ελληνικές δραχμές; Πότε ξανά το ρύζι και άλλα είδη βασικής ανάγκης πουλιώντουσαν σε τιμές ειδών πολυτελείας;
Θυμάμαι πως βλέπαμε παλιότερα στις αμερικάνικες ταινίες το καρπούζι και άλλα φρούτα να τα αγοράζουν όχι με το κιλό όπως συνηθίζαμε να το αγοράζουμε εδώ αλλά με το κομμάτι, με την φέτα και μας φαινόταν παράξενο, γελίο. Μήπως όμως με την ακρίβεια που ζούμε σήμερα δεν οδηγούμαστε ακριβώς σε τέτοιες καταστάσεις.
Και φυσικά δεν έφτανε η ακρίβεια αλλά φέτος, σε αυτό το ευλογημένο καλοκαίρι του 2008, μάθαμε επιτέλους πως χρειαζόμαστε και εμείς τον μηχανικό μας για να μας αλλάξει τουλάχιστον τα λάδια που μας δίνουν να καταναλώσουμε. Τώρα θα μου πείτε και εγώ όπως και πολλοί άλλοι, στοχαστές, παντογνώστες δημοσιογράφοι και άλλοι θαμώνες των μέσων μαζικής ενημέρωσης γράφω, παρουσιάζω μια κατάσταση που την ζούμε όλοι καθημερινά, τι κάνω λοιπόν, μία από τα ίδια!!
Πράγματι το ζήτημα δεν είναι μόνο να διαπιστώνουμε τι παιρνάμε κάθε μέρα. Το ζήτημα είναι να αναλύσουμε σωστά και να βρούμε δρόμους και λύσεις και να μπορέσουμε να αλλάξουμε την δύσκολη και άσχημη καθημερινότητα μας. Οι διαπιστώσεις είναι εύκολες και ανώδυνες. Το ζήτημα είναι τι φταίει και εδώ αρχίζουν οι διαφωνίες και τα προβλήματα. Εδώ ακριβώς φαίνονται και οι προθέσεις αλλά και τα συμφέροντα που ο κάθε ένας εκπροσωπεί.
Έτσι λοιπόν μπορεί όλοι οι ειδικοί την τηλεόρασης και των εφημερίδων να μιλάν για την ακρίβεια, την διαπλοκή και όλα τα άλλα αλλά δεν μας θυμίζει κανεί πως η αγορά είναι πια ελεύθερη όπως το αποφάσισε η ελληνική βουλή με τους ψήφους τόσο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όσο και τους ψήφους της ΝΔ ως αντιπολίτευση τότε, λίγους μήνες πριν να ξεκινήσει το ευρώ, τότε το 2002. Κανείς από αυτούς δεν λέει πως όταν η αγορά είναι ελεύθερη τότε ο κάθε ένας μπορεί να βάλει όποια τιμή θέλει. Και επείδη την αγορά την ελέγχουν κάποιοι λίγοι, μετριμένοι στα δάχτυλα των χεριών, μεγαλοέμποροι, βιομήχανοι, εφοπλιστές και τραπεζίτες τις τιμές μπορούν να τις ελέγξουν όπως αυτοί θέλουν. Να κάνουν τραστ, καρτέλ και ότι άλλο τους βοηθά για να αυξήσουν τα κέρδη τους.
Όχι, λένε οι ειδικοί των ΜΜΕ, έχοντας και την γνωμάτευση των βιομηχάνων, φταίει ο αδύναμος ανταγωνισμός. Πρέπει να τον ενισχύσουμε και τότε μόνο θα πέσουν οι τιμές. Η σύγχρονη παραλλαγή του «σφάξε αγά μου να αγιάσω»!!! Πρέπει δηλαδή να αυξηθούν τα κέρδη τους για να μπορέσουμε εμείς να φάμε. Τώρα πως γίνεται να αυξηθούν τα κέρδη τους χωρίς να μειωθούν τα δικά μας εισοδήματα μόνο αυτοί και οι παρατρεχάμενοι τους το ξέρουν….. Η επιστήμη πάντως άλλη άποψη έχει για το θέμα.
Τέλος Πάντων, το καλοκαίρι ήρθε ας το χαρούμε, ας ξεκουραστούμε και ας γεμίσουμε τις μπαταρίες μας για το δύσκολο χειμώνα που έρχεται……
Ο δρόμος είναι σίγουρα μεγάλος και θα τον περπατήσουμε!!!
